ดลิเวอรี่ซะหน่อยแล้วกัน
พอคิดว่าวันนี้ตนหาเงินได้ เฉินชางก็ตัดสินใจสั่งอาหารดีๆ สักหน่อย!
ใกล้ๆ โรงพยาบาลมีร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้อจากหลานโจวที่รสชาติไม่เลวอยู่ร้านหนึ่ง เฉินชางกดสั่งไป
เพียงแต่เนื้อในก๋วยเตี๋ยวเนื้อหลานโจวมีน้อยเกินไป ถึงแม้รสชาติจะไม่เลว แต่ชามเดียวมีเนื้ออยู่แค่สองชิ้น!
ไม่งั้น…
สั่งเนื้อพิเศษแยกมาเลยเป็นไง???
เฉินชางเริ่มมีความคิดน่ากลัวขึ้นมากะทันหัน
เมื่อคิดได้ว่าเงินสามร้อยหยวนที่หาได้วันนี้เป็นรายรับที่นอกเหนือความคาดหมาย เฉินชางก็รู้สึกว่าตัวเองชักจะใจกล้าขึ้นมาแล้วจริงๆ
ถึงขั้นอยากสั่งเนื้อเพิ่มในตอนที่จะสั่งก๋วยเตี๋ยวเนื้อหลานโจวเลยเชียว!
สั่งก๋วยเตี๋ยวเนื้อหนึ่งชามเป็นเงินสิบสองหยวน
เพียงแต่เนื้อสองชิ้นต้องเพิ่มเงินอีกสามหยวน เฉินชางกัดฟันสั่งเพิ่มสิบที่!
เงินสามสิบหยวน ท่านเฉินผู้ยิ่งใหญ่จะดื่มด่ำกับเนื้อนี้ให้ดี!
เมื่อคิดถึงท่าทางมึนงงและเทิดทูนของเถ้าแก่ เฉินชางพลันสูดปาก กลัวว่าน้ำลายจะไหลออกมา
อา ชีวิตของคนมีเงินนี่มันช่างทุกข์ตรมจริงๆ …
กินก๋วยเตี๋ยวเนื้อยังต้องสั่งเนื้อเพิ่มอีกสิบที่
นี่คงเป็นชีวิตคนมีเงินล่ะมั้ง…
เขาไถโทรศัพท์เล่นพักหนึ่ง อ่านผลงานใหม่ของนักเขียนที่ตนชอบ
ไม่ทันไรก็ผ่านไปแล้วครึ่งชั่วโมง อาหารมาส่งแล้ว เฉินชางเปิดห่ออาหารออกดูด้วยความคาดหวัง คิดจะเสพสุขกับความรู้สึกที่ได้กัดเนื้อคำใหญ่ให้ดี แต่ทันใดนั้น…
กลับถูกภาพเบื้องหน้าทำเอาเหวอ!
