นี่…
นี่คือสิ่งที่เรียกว่าเนื้อสามสิบหยวนเหรอ?
นี่คือสิ่งที่เรียกว่าสั่งเนื้อเพิ่มเหรอ?
เฉินชางมองดูเนื้อที่บางเหมือนปีกจั๊กจั่นด้านบน ส่งกลิ่นหอมออกมาจางๆ…
นี่มียี่สิบชิ้นเหรอ?
เฉินชางคิดว่าเนื้อพวกนี้ ตัวเองกินคำเดียวก็หมดแล้ว!
นี่คือเนื้อสามสิบหยวนงั้นเหรอ…
เฉินชางอยากจะร้องไห้
เงินสามสิบหยวนของเขาซื้อเนื้อครึ่งกิโลฯ กลับมาตุ๋นเองได้เลย!
เขาสูดหายใจลึก กินก๋วยเตี๋ยวเนื้อราคาแพงถ้วยนี้ทั้งน้ำตา
เสียเปรียบชะมัด!
แต่ขณะนั้นเอง จู่ๆ เฉินชางก็รับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่าง!
เงินสามสิบหยวนได้เนื้อยี่สิบชิ้น ก๋วยเตี๋ยวทุกชามจะมีเนื้อสองชิ้น!
นี่หมายความว่าทำก๋วยเตี๋ยวเนื้อได้สิบชาม หนึ่งชามสิบสองหยวน เท่ากับหนึ่งร้อยยี่สิบหยวน เรียกได้ว่าเถ้าแก่ขายเนื้อยี่สิบชิ้นในราคาหนึ่งร้อยยี่สิบหยวน!
แต่เขาซื้อมาในราคาแค่สามสิบหยวน ถ้างั้นก็แสดงว่า!
เถ้าแก่ขาดทุนไปเก้าสิบหยวน!
แม้ตัวเองจะขาดทุนไปสิบหยวน
แต่เถ้าแก่ก็ขาดรายได้จากเขาไปเก้าสิบหยวนเช่นกัน!
ถ้าเป็นแบบนี้ ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว!
การซื้อนี้ไม่นับว่าล้มเหลว อย่างมากก็เสียหายทั้งสองฝ่าย
อา…
ฉันนี่ช่างเป็นคนที่มีพรสวรรค์จริงๆ!
ซื้อก๋วยเตี๋ยวเนื้อหนึ่งชามยังต้องทะเลาะกับเถ้าแก่
เหนื่อยใจจริง
พรุ่งนี้กินซุปหมาล่าดีกว่า…
……..
