ยากอยู่ดี
คนที่มีปัญหากับเย่อวี๋หรานคือแม่ม่ายฉิน เย่อวี๋หรานไม่คิดจะไปซ้ำเติมเด็กสองคนนี้ การสร้างศัตรูมากเกินไปยังไม่เป็นผลดีต่อสกุลจู
นอกจากนี้ จูกู่กับจูหมี่ยังเป็นคนสกุลจู หากนางคิดจะทำอะไร ผู้อาวุโสก็ไม่แน่ว่าจะเห็นดีเห็นงาม
ด้วยเหตุนี้ เย่อวี๋หรานจึงไปหาจูอู่ บอกให้เขาหาวิธีตีสนิทเด็กสองคนนั้น
“คนเราถ้าถูกบีบคั้นจนไร้ทางไปก็อาจทำเรื่องสุดโต่งได้ง่าย ๆ”
“ทุกคนในครอบครัวพวกเราล้วนสำคัญ ข้าไม่อยากทำร้ายคนในบ้านเพียงเพื่อจะจัดการกับคนชั่วเพียงคนเดียว”
“เจ้าห้า เจ้าฉลาดมากไหวพริบ คงรู้ว่าควรทำอย่างไรกระมัง?”
……
มารดาออกปากแล้ว จูอู่ย่อมต้องไปดำเนินการ
แม้จะยังไม่ชัดเจนเท่าไหร่ แต่จูอู่รู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่าได้ค้นพบเส้นทางที่เหมาะสมกับตัวเองแล้ว
คนในหมู่บ้านมีมาก ต่อให้เจียงหยวนซือซ่อนตัวได้ดีแค่ไหน เมื่อเวลาผ่านไปย่อมถูกคนในหมู่บ้านพบเห็นไม่มากก็น้อย
แต่ก่อนนี้เขาเคยมาซื้ออาหารที่เรือนสกุลจู ดังนั้นพอคนเห็นเขาจึงไม่รู้สึกประหลาดใจ อย่างมากก็แค่บ่นว่า “มีสาวใช้กับแม่นมไม่รู้จักใช้ แต่กลับมาด้วยตัวเองเนี่ยนะ?”
เอาเป็นว่าพวกเขาคงไม่มีวันทำความเข้าใจพวกคนมีอันจะกินหรือบัณฑิตเหล่านี้ได้
เมื่อจูอู่ออกไปสืบข่าวย่อมได้ร่องรอยมาบ้าง
คนอื่นพูดโดยไม่คิดอะไร แต่ตนเองฟังแล้วกลับคิดว่า เจียงหยวนซือผู้นี้คงไม่ได้หมายตาครอบครัวพวกเขาแต่แรกหรอกนะ ทำไมขยันมาหมู่บ้านสกุลจูขนาดนั้น ทั้งยังเดินเตร
