หวังเชียนเป็นคนในพื้นที่ มีบ้านอยู่สองสามแห่ง ขับรถออร์ดี้มาทำงาน เป็นชายหนุ่มมีฐานะคนหนึ่ง
………………
………………
เฉินชางตื่นค่อนข้างเช้าทุกวัน หลังจากตื่นมากินข้าวเช้าเสร็จก็ไปวิ่งออกกำลังกายจึงจะไปถึงแผนก แม้จะเป็นเช่นนี้ เมื่อไปถึงก็เป็นเวลาเพียงเจ็ดโมงกว่า ยังไม่ถึงเวลาทำงาน
เพิ่งมาถึงแผนกของตน เฉินชางก็ได้ยินเสียงดังขึ้นในหัว
[ติ๊ง! ภารกิจประจำวัน: เฉินชางเปลี่ยนยาให้ผู้ป่วย 10 ครั้ง รางวัลสำเร็จภารกิจ: ประสบการณ์การทําแผล +30 เงิน 50 หยวน]
เฉินชางดีใจ ถ้าทำภารกิจสำเร็จจะได้เงินห้าสิบหยวน!
ในเมื่อเป็นภารกิจประจำวันก็ต้องมีทุกวันถึงจะถูก ถ้าเป็นแบบนั้น…หนึ่งเดือนจะได้เงินประมาณหนึ่งพันห้าร้อยหยวน รวมกับภารกิจอื่นอีก ไม่ทันไรชีวิตของเขาก็มั่นคงแล้ว
อีกสักพักกว่าจะได้เวลาเข้างานแปดโมงเช้า แต่ดูเหมือนแผนกฉุกเฉินจะไม่มีเวลาไหนไม่ยุ่ง
อันเยี่ยนจวินเดินเข้ามาจากด้านนอกพอดี เมื่อเห็นเฉินชางก็ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยทักทาย “เสี่ยวเฉินมาเช้าจริง”
เฉินชางเห็นบนหัวอันเยี่ยนจวินนี้มีเครื่องหมายคำถามปรากฏจึงเกิดความคิดบางอย่าง รีบยิ้มตอบไปว่า “ผมอยู่ใกล้ครับเลยมาดูหน่อยว่ามีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า อาจารย์อัน คุณเข้าเวรเมื่อคืนหรือครับ?”
อันเยี่ยนจวินพยักหน้า “ใช่ครับ ดีที่เมื่อวานไม่มีอะไรมาก เมื่อกี้ผมยังนั่งถอนใจที่เมื่อคืนสงบเกินไป กลับกลายเป็นว่ามีคนมากลุ่มหนึ่งซะได้ คุณยุ่งอะไรอยู่หรือเปล่า?”
