พลันพร่ามัว มีน้ำตาคลอออกมา “คุณอาคะ ช่วยหนูด้วย…หนูกลัว…”
เฉินชางอดใจอ่อนไม่ได้ “ไม่ต้องกลัว หนูเป็นแผลถลอก ไม่เป็นอะไรมากครับ ไม่กี่วันก็ดีแล้ว เดี๋ยวอาพันแผลให้หนูก็ไม่เป็นไรแล้ว ดีไหมครับ?”
เด็กหญิงน้ำตาคลอ พยักหน้าอย่างจริงจัง “หนูไม่กลัวเจ็บ”
เฉินชางงึมงำตอบไปครั้งหนึ่งแล้วจึงเตรียมจัดการบาดแผล แกะผ้าพันแผลที่พันอยู่บนแขนออก พบว่าแผลไม่ลึกไม่ตื้น ยังมีเลือดซึมออกมาอยู่
เขาหยิบน้ำเกลือสำหรับล้างแผลขึ้นมา เช็ดไปบนแผลเบาๆ แล้วจึงเริ่มเปลี่ยนยา
อันดับแรกเป็นการฆ่าเชื้อ ในขั้นตอนการฆ่าเชื้อจะเจ็บได้ง่าย เพราะถึงอย่างไรไอโอดีนก็เป็นตัวกระตุ้นบาดแผลทำให้เกิดความเจ็บปวด
ดังนั้นเฉินชางจึงพยายามระวังที่สุด ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นเด็กหญิงตัวน้อย มีความอดทนไม่มากนัก
แต่ว่า…
ดูเหมือนจะไม่เจ็บอย่างที่คิด หยาดน้ำตาในดวงตาของเด็กหญิงไม่ได้ไหลลงมา
จากนั้นก็ใช้ผ้าสะอาดพันแผล สะดวกราบรื่นเป็นอย่างมาก!
เมื่อเสร็จสิ้นเฉินชางจึงใช้ผ้าพันแผลผูกโบบนแขนให้เด็กน้อย ยิ้มแล้วพูดว่า “อีกสองวันค่อยมาหาอาใหม่นะครับ เดี๋ยวอาจะเอาโบออกให้แล้วดูว่าแผลเป็นยังไง! เจ็บหรือเปล่าครับ?”
เด็กหญิงส่ายหัว “ไม่เจ็บ ขอบคุณค่ะ คุณอา!”
เด็กหญิงโค้งตัวให้เฉินชางครั้งหนึ่ง ทำให้เฉินชางชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะยิ้มตอบ “เอาละ ไปพักผ่อนก่อนเถอะ เรียกเพื่อนคนต่อไปเข้ามาได้”[ติ๊ง! เฉินชางทำแผล +1 ได้รับประสบการณ์ทำแผล +5 ค่าประสบการ
