ได้
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคำบางคำใน ‘ทำนองแห่งสายน้ำ’ ที่จำเป็นต้องมีประสบการณ์และความลึกซึ้งในระดับหนึ่ง ถึงจะสามารถเคี้ยวกลืนซ้ำๆ เพื่อทำความเข้าใจอารมณ์สุนทรีย์ที่ลึกซึ้งได้!
เช่นประโยคที่ว่า ‘ข้าอยากขี่ลมกลับคืนไป’
หลายคนอาจจะนึกไม่ถึงว่า ทำไมตรงนี้ถึงต้องใช้คำว่า ‘คืน’?
ปัญญาชนฉินโจวเข้าใจจุดนี้ และมองเห็นความน่ากลัวของคำว่า ‘คืน’ นี้ เพราะมันคือจุดที่ทำให้ภาพวาดมังกรดูมีชีวิตขึ้นมา!
ในแง่หนึ่ง
มันสื่อว่าผู้ประพันธ์เดิมไม่ได้มองว่าตนเองเป็นปุถุชนบนแดนมนุษย์เลยสักนิด แต่เปรียบตนเองเป็นเซียนที่อยู่เหนือโลก
ดังนั้นเขาจึงเป็นการกลับคืนสู่ตำหนักเซียน
ไม่ใช่การเดินทางไปยังที่ตั้งของตำหนักเซียน!
โอหัง เหนือโลก แต่จิตวิญญาณก็ได้ก้าวข้ามแดนมนุษย์ไปแล้วด้วยความทระนงตัวนี้!
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงท่อนจบที่ทำให้คนสะเทือนใจที่สุดอย่าง ‘เพียงปรารถนาให้ผู้คนอยู่ยั้งยืนยาว ร่วมชมจันทร์นวลแม้อยู่ไกลนับพันลี้’ คนเขียนกลอนทุกคนในวงการกวีฉินโจวต่างก็ต้องยอมสยบ!
ผลคือวงการวรรณกรรมฉินโจวทั้งวงการต่างก็ ‘คุกเข่า’ ให้!
เมื่อเผชิญหน้ากับกลอนบทนี้ เผชิญหน้ากับความแค้นระหว่างวงการวรรณกรรมฉินโจวกับหลินจือไป๋ในตอนนั้น ทุกคนจ
