หลี่เจอฝ่านเป็นพนักงานบริษัทผู้ตรากตรำในบริษัทแห่งหนึ่งของฉีโจว
วันนี้หลังเลิกงานขณะนั่งอยู่บนรถไฟใต้ดิน หลี่เจอฝ่านก็เป็นเหมือนเช่นเคยทั้งร่างแบกความเหนื่อยล้าสวมหูฟังบลูทูธเปิดแอปเฉียนเฉี่ยนจิงทิง
ในนั้นมีฟังก์ชันหนึ่งที่ชื่อว่า ‘เดาใจคุณ’
หลี่เจอฝ่านมักจะใช้ฟังก์ชันนี้ในการฟังเพลงเน้นการสุ่มปกติจะดาวน์โหลดเก็บไว้ก็ต่อเมื่อเจอผลงานที่ชอบเป็นพิเศษเท่านั้น
ห้านาทีสิบนาทีเพลงแล้วเพลงเล่าผ่านไปหลี่เจอฝ่านรู้สึกว่าทุกเพลงต่างก็ไม่เลวฟังก์ชัน ‘เดาใจคุณ’ นี้ยอดเยี่ยมมากเลยมันเดาใจเขาได้ทะลุปรุโปร่งเลย
ทว่าถึงเพลงพวกนี้จะดีแต่ยังดูเหมือนยังขาดแรงจูงใจที่ทำให้เขาอยากกดดาวน์โหลดไปหน่อยหนึ่ง
จนกระทั่งจู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องแบบนี้ดังขึ้นมา
“หากไร้มวลบุปผาชั่วขณะนี้จะถูกทำลายลงไหมหากไร้ซึ่งกองไฟจะยังคงอบอุ่นอยู่หรือเปล่าหากไร้ซึ่งพลุดอกไม้ไฟจะร่วมเฉลิมฉลองกันได้ไหมหากรักเป็นเพียงละครลวงหลอกถูกจัดฉากไว้ให้ดึงดูดงดงามแม้แต่อ้อมกอดก็ยังเลียนแบบตัวเอกในละครหรือไร…”
หลี่เจอฝ่านชะงักไปทันทีสมองของเขาพลันนึกถึงคำพร่ำบ่นของแฟนสาวคนก่อนตอนที่เลิกรากันไป
“ฉันคบกับคุณมานานขนาดนี้คุณเคยให้ดอกไม้ฉันสักช่อไหม? แฟนของเพื่อนสนิทฉันจุดพลุในคืนวันวาเลนไทน์เพียงเพื่อทำให้เพื่อนฉันดีใจคุณรู้ไหมว่าตอนนั้นฉันอิจฉาแค่ไหน? คุณดีทุกอย่างนะแต่ฉันไม่อยากอยู่กับท่อนไม้ที่ไม่มีชีวิตชีวาแบบนี้จริงๆชีวิตนะต้องการความโรแมนต
