ั้นตอนจบเดี๋ยวดิฉันจะให้คนเขียนบทลองปรับแก้ดูนะคะ…”
“ไม่ต้องหรอกครับ”
หลินจือไป๋เอ่ย “ตอนจบเดี๋ยวผมเขียนเอง
พอดีมีความคิดที่น่าสนใจหนึ่งขึ้นมา”
ตอนจบของหนังเรื่องนี้
ตัวละครพระรองที่รับบทโดยชวีเจ๋อได้ส่งนางเอกขึ้นรถของพระเอกไปเป็นครั้งสุดท้าย
ในค่ำคืนหนึ่งพระเอกกำลังจะพานางเอกออกจากเมืองนี้
พระรองยิ้มอวยพรให้พวกเขาแต่หลังจากรถลับสายตาไปกลับร้องไห้แทบขาดใจ
หลินจือไป๋รู้สึกว่าการกระตุ้นอารมณ์ยังไม่แรงพอ
แต่ในเมื่อหนังถ่ายไปเกือบหมดแล้วสิ่งที่เขาปรับเปลี่ยนได้ก็มีไม่มากนัก
งั้นก็ทิ้งทวนด้วยภาพจำสุดพิเศษไว้ให้ผู้ชมในตอนจบเลยแล้วกัน
ใครให้ฉันเป็นปู่เยโหวล่ะ?
==================================
