หลังวางสายจากเจียงเฉิง หลินจือไป๋เตรียมตัวเข้านอน
แต่จู่ ๆ โทรศัพท์ก็สั่น
ที่แท้เป็นข้อความจากฉีเจียนเจียที่ส่งมาว่า
นอนหรือยัง?
“จะนอนแล้วครับ”
หลินจือไป๋พูดความจริงทั้งหมด ในห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทของโรงแรมแห่งหนึ่ง ฉีเจียนเจียรู้สึกเหมือน ‘หัวใจจะวาย’ เธอมองข้อความที่หลินจือไป๋ตอบกลับมาด้วยสีหน้าตัดพ้อเล็กน้อย หมอนี่หมายความว่ายังไงกันแน่?
เห็น ๆ อยู่ว่าวันนี้ใช้เพลงบอกใบ้ฉันว่าอยากจะ ‘ร่วมสานต่อเรื่องราวให้ความรักนี้ยืนยาว อิงแอบเคียงคู่กันตราบชั่วชีวิต’ ถ้าคุณไม่เริ่มรุกแล้วพวกเราจะสานต่อเรื่องราวได้ยังไง?
เอาแต่ทิ้งคำใบ้ไว้สารพัดแค่นั้นนะเหรอ?
ก็ได้ งั้นจะคิดซะว่าคุณหน้าบางเลยไม่กล้ารุกก่อนแล้วกัน ในเมื่อคุณไม่กล้าก้าวออกมาจริงๆ ฉันทักไปหาเองก็ได้ แต่ขนาดฉันเป็นฝ่ายทักไปหาคุณแล้ว ถึงประโยคเปิดของเธอจะเป็น ‘นอนหรือยัง’ แต่เด็กผู้ชายปกติทั่วไปที่เห็นข้อความจากผู้หญิงที่ตัวเองแอบรักส่งมาแบบนี้ ต่อให้ง่วงแค่ไหนก็ต้องตอบกลับมาว่ายังไม่นอนไม่ใช่หรือไง?
ไอ้ที่ว่า ‘จะนอนแล้ว’ นี่มันหมายความว่ายังไงกัน!
ถ้าฉันคุยต่อจะเป็นการรบกวนเวลาพักผ่อนของนายหรือเปล่า?
คราวที่แล้วก็แบบนี้ เธอเป็นฝ่ายทักไปหาหลินจือไป๋ ผลคืออีกฝ่ายตอบมาว่าตัวเองนอนแล้ว แต่หลังจากนั้นกลับไปโผล่หน้าในกลุ่มใหญ่ซะงั้น…
ไม่เข้าใจเลย!
ผู้ชายเนี่ยซับซ้อนขนาดนี้เลยเหรอ?
เห็น ๆ อยู่ว่าเอาแต่ใบ้สารพัดว่าชอบฉัน แต่พอฉันเป็นฝ่าย
