ฉีเจียนเจียเริ่มลนลานเล็กน้อย “มีความเป็นไปได้ไหมที่ความจริงแล้วเด็กผู้หญิงก็สังเกตเห็นว่าเด็กผู้ชายชอบเธอ และเธอก็กำลังรอให้เขาเป็นฝ่ายเริ่มก่อนนะ?”
“ก็อาจเป็นไปได้ครับ”
หลินจือไป๋รู้สึกว่าทุกอย่างเป็นไปได้หมด เนื้อเพลงเล่าถึงเรื่องราวที่มีช่องว่างให้จินตนาการ ชื่อเพลงถึงได้มีคำว่า “บทนำ” อยู่ยังไงละ
งั้นทำไมคุณถึงยังไม่สารภาพอีกละ?
ฉีเจียนเจียเริ่มขุ่นเคือง คำสารภาพรักจากเพศตรงข้ามเธอได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วน แม้แต่คำสารภาพรักจากเพศเดียวกันเธอก็เคยได้รับมาแล้ว…
เมื่อก่อนเวลาโดนสารภาพรักเธอไม่เคยรู้สึกดีใจเลย มีแต่ความลำบากใจ แต่ฉีเจียนเจียก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมตนเองถึงอยากได้ยินหลินจือไป๋สารภาพรักกับตัวเองขนาดนี้ อาจเป็นเพราะเหมือนเธอจะมีใจชอบหลินจือไป๋อยู่บ้าง?
ตัวเธอที่สู้กับเย่อิงมานานหลายปี ถ้าสามารถพิชิตใจผู้ชายที่เย่อิงชอบได้ อาจจะหมายถึงชัยชนะในแง่หนึ่งหรือเปล่านะ?
ระหว่างที่คิดฟุ้งซ่าน ฉีเจียนเจียทนไม่ไหวอีกต่อไป พิมพ์ข้อความรุกใส่ทันที
“ฉันว่าเด็กผู้หญิงในเพลงต้องตอบตกลงแน่ๆ เรื่องหลายอย่างถ้าไม่ลองดูจะรู้ผลได้ยังไง เหมือนกับถ้าคุณสารภาพรักกับฉันตอนนี้ ไม่แน่ฉันอาจจะลองเก็บไปพิจารณา…”
“เย่อิงตามผมแล้ว ไว้คุยกันนะ”
ฉีเจียนเจียพิมพ์ข้อความเสร็จแล้วกำลังจะกดส่งไป แต่กลับเห็นข้อความไม่กี่คำนั้นที่หลินจือไป๋ส่งมาเสียก่อน นิ้วเรียวยาวของเธอพลันแข็งทื่อ ความรู้สึกวูบโหวงเกิด
