คนพวกนี้เวลาคุยถึงชอบส่งสติกเกอร์ตามหลังมาทุกประโยค?
แต่วันนี้ฉีเจียนเจียได้ลองส่งสติกเกอร์เป็นครั้งแรก มันช่วยไม่ได้นี่นาเพราะยังไงก็ต้องช่วยลดความประหม่าของหลินจือไป๋ลงหน่อย ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่กล้าคุยกับเธอแบบเปิดอกแน่ๆ ฉีเจียนเจียคิดแบบนั้น
หลินจือไป๋เห็นข้อความตอบกลับแล้วก็อึ้งไปครู่หนึ่ง เขาจำไม่ได้เลยจริงๆ ว่าคราวที่แล้วมันตอนไหน แต่ในเมื่อฉีเจียนเจียพูดแบบนั้นก็น่าจะมีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นจริงๆ ละมั้ง เขาจึงตอบกลับไปเป็นเครื่องหมายจุดไข่ปลา
คุณเป็นราชาแห่งเดดแอร์ในตำนานหรือไง?
ไอ้จุดไข่ปลานี้จะให้ฉันตอบกลับยังไงล่ะ?
ฉีเจียนเจียเพิ่งจะพบเป็นครั้งแรกว่าการคุยออนไลน์มันยากขนาดนี้ ถึงขั้นต้องใช้ความคิดในการหาหัวข้อคุย
‘เพลงของคุณวันนี้เพราะมากเลย!’
‘ขอบคุณครับ’
ขอบคุณบ้าอะไรล่ะ ฉันพูดถึงเพลงนี้ขนาดนี้แล้วยังไม่เข้าใจอีกเหรอ?
ฉีเจียนเจียรัวนิ้วพิมพ์ ‘ฉันฟังเพลงนี้เข้าใจแล้วละ ความจริงเด็กผู้ชายคนนั้นควรจะลองรวบรวมความกล้าสารภาพรักดูนะ ไม่แน่อีกฝ่ายอาจจะตอบตกลงก็ได้?’
อีกด้านหนึ่ง หลินจือไป๋ย่อมคิดไม่ถึงว่าราชินีเพลงผู้แสนเย็นชาอย่างฉีเจียนเจียจะมีโลกในจินตนาการขนาดนี้ เขานึกว่าอีกฝ่ายกำลังชวนคุยเรื่องดนตรีจริงๆ เลยตอบกลับไปว่า “สำหรับเด็กผู้ชายแล้ว การไม่สารภาพรักยังช่วยรักษาความหวังไว้ได้ส่วนหนึ่งครับ แต่ถ้าเขาสารภาพแล้วถูกปฏิเสธ ความหวังที่มีก็จะหมดลงไปอย่างสิ้นเชิงทันทีครับ”
