เขา เขาก็ไม่กล้าสบตาเธอตรงๆ แต่พอเธอไม่ได้มองเขา เขาก็อดไม่ได้ที่จะมองเธอ
เยเจินรู้สึกทอดถอนใจอยู่ลึกๆ เขาเงยหน้ามองไลฟ์สดของฉีเจียนเจียก็พลันชะงักไป
ฉีเจียนเจียในตอนนี้กำลังกอดแท็บเล็ต ตั้งอกตั้งใจดูไลฟ์สดของหลินจือไป๋ แม้หลินจือไป๋ในตอนนี้จะเอาแต่ก้มหน้าเขียนเพลงก็ตาม…
“เสร็จแล้วครับ”
จู่ๆ หลินจือไป๋ก็เงยหน้าขึ้นมา
ฉีเจียนเจียเบือนหน้าหลบด้วยสัญชาตญาณ จากนั้นก็หันกลับมาอย่างไม่เป็นธรรมชาตินัก
ผู้ชมไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ แต่จู่ๆ เยเจินกลับสัมผัสได้ถึงความนัยพิเศษจากรายละเอียดเล็กๆ นี้
‘เมื่อกี้เจียนเจียกำลังหลบสายตาหลินจือไป๋ด้วยสัญชาตญาณ?’
‘ไม่ใช่! ต้องเป็นเพราะฉันคิดมากไปเองแน่ๆ!’
เยเจินเริ่มทำใจได้ แต่แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง เมื่อกี้หลินจือไป๋พูดว่าอะไรนะ?
“อะไรเสร็จ?”
“เพลงเสร็จแล้วครับ”
“แต่นี่เพิ่งจะ…”
เยเจินเหลือบมองเวลาแล้วพูดอย่างไม่อยากเชื่อว่า “สิบนาที?”
“ใช่ครับ”
หลินจือไป๋เข้าใจว่าเยเจินจะติว่าช้า จึงอธิบายว่า “ต่อให้เป็นการเรียบเรียงดนตรีง่ายๆ ก็ยังต้องใช้เวลาอยู่บ้างครับ”
‘เสร็จแล้วจริงเหรอ?’
‘นี่มันจะเร็วเกินไปแล้วมั้ง!’
‘พอๆ กับเวลาที่ทำเพลงตามสั่งเมื่อกี้เลย!’
‘ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าเร็วกว่าเพลงตามสั่งอันนั้นอีกนะ?’
‘ถ้าไม่นับเรียบเรียงดนตรี นายใช้เวลาสิบนาทีต่อเพลงเหรอ?’
‘ถ้าไม่นับเรียบเรียง ฉันสงสัยว่าไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ!’
‘ห้านาทีที่ไม่เกินนี้แน่นอน!’
‘
