้าไปในห้องไลฟ์สดของหลินจือไป๋
เมื่อกล้องเห็นการเคลื่อนไหวของฉีเจียนเจียก็รีบจับภาพซูมเข้าไปทันที ทำให้ผู้ชมในห้องไลฟ์ของเธอเห็นได้อย่างชัดเจน
‘อ้าว!’
‘ห้องไลฟ์มีตั้งสิบหกห้อง ทำไมเจียนเจียถึงเข้าไปดูแค่งานของท่านมหาเศรษฐีล่ะ?’
‘เจียนเจียต้องสนใจในตัวท่านมหาเศรษฐีมากแน่ๆ เลย!’
‘การเริ่มสนใจผู้ชายสักคนคือก้าวแรกของการตกหลุมรัก’
‘เจียนเจียรีบรู้เลย!’
‘พวกเราสนับสนุนให้คุณคว้าตัวไป๋ตี้มาให้ได้!’
‘เอ๊ะ? ท่านมหาเศรษฐีกำลังร้องเพลงอยู่เหรอ?’
เมื่อฉีเจียนเจียกดเข้าไปในห้องไลฟ์สดของหลินจือไป๋ ทุกคนต่างก็ได้ยินเสียงเพลงแบบนี้
“ข้าเกิดมาชอบโอหังเป็นสันดาน วาจาอาการลืมตนไม่สนกริยา แล้วอย่างไร? ดาวจรัสค้างฟ้านี่ละตัวตนข้า! สันดานบ้าบิ่นเอาแต่ใจสู้ตายสุดตัว เกิดมาชอบชิงชัยด้วยความสามารถ เดินผงาดค้ำฟ้าก็ด้วยข้ามีฝีมือ เป็นดาวจรัสค้างฟ้ามีชัยเหนือผู้ใดใต้หล้า สันดานข้าบ้าบิ่นเอาแต่ใจสู้ตายสุดตัว โห่ร้องสะเทือนโลกหลากยุคจลาจล!”
จากนั้นท่อนฮุคที่เต็มไปด้วยฮอร์โมนบุรุษเลือดร้อนก็พุ่งพล่าน ท่ามกลางดนตรีประกอบที่ทั้งเร้าใจทั้งดูเดือด ส่งผ่านไปยังห้องของผู้ชมในไลฟ์สดของฉีเจียนเจีย
“ผงาดเหนือเมฆาข้าทะยานไปตามใจสั่ง – มวลชนต่างแหงนมอง!
ผงาดเหนือเมฆาข้าไม่จำเป็นต้อง – หันกลับไปมองข้างหลัง!”
สำหรับหลินจือไป๋เอง ความจริงแค่เห็นคำว่าเนื้อหาแนวเหนือเมฆาข้า ก็ยากที่จะอ่านออกมาแบบปกติแล้ว เพราะชาติก่อนตอนเด็กๆ เ
