จิ้นให้ฉีเจียนเจียที่สุด
และวินาทีนี้เอง จู่ๆ ก็มีคนส่งคลิปวิดีโอเข้ามาในกลุ่ม
ทุกคนถาม “นี่อะไรเหรอ?”
สมาชิกกลุ่มที่ส่งวิดีโอกล่าว “คลิปตัดตอนที่หลินจื้อไป๋เข้าร่วมงานประชุมกวีนิพนธ์ที่ฉินโจวน่ะ หล่อโคตร!”
“เธอส่งเข้ามาในกลุ่มนี้ทำไม?” หลูเยี่ยนโมโหมาก “เธอมีจุดประสงค์อะไรกันแน่?”
คนนั้นอธิบาย “ฉันแค่รู้สึกว่าหลินจื้อไป๋หล่อมากเลยเอามาแบ่งปันน่ะ”
หลูเยี่ยนพิมพ์ตอบ “หล่อกับผีน่ะสิ!”
หลูเยี่ยนที่เริ่มโมโหหนักกดเข้าไปดูวิดีโอนี้ เธออยากจะเห็นนักว่าหลินจื้อไป๋มัน ‘หล่อโคตร’ ยังไง
ช่วงต้นวิดีโอ เป็นหลินจื้อไป๋ที่กำลังเมานิดๆ เขาร่ายบทกวีบทหนึ่งคลอไปกับเพลงประกอบชื่อดังของฉีโจว
ตัวข้าคือขุนนางฟ้าแห่งภูผาและธารีสวรรค์พลิกมอบความบ้าแลศิโรราบข้าเคยลิขิตฟ้าบัญชาลมฝนยื่นฎิการั้งเมฆาขอยืมจันทร์ร่ายกวีหมื่นบท ร่ำสุราพันจอกเคยคิดคราจักชายตาแลเหล่าท้าวพระยามหากษัตริย์ หอหยกตำหนักทองครั้นหวนกลับขอทัดดอกเเหมยเมามายสุดหล้า ณ ลั่วหยาง
หลูเยี่ยนชะงัก หลินจื้อไป๋ในวิดีโอดูองอาจทระนง รักอิสระไร้ขีดจำกัด เปี่ยมด้วยความสงางามไม่สนโลก แววตาคู่นั้นผ่านเลนส์กล้องดูราวกับมองทะลุปรุโปร่งทุกสิ่ง จู่ๆ หลูเยี่ยนก็เข้าใจความรู้สึกของสมาชิกกลุ่มคนเมื่อกี้ทันที
หลินจื้อไป๋ที่อยู่ตรงหน้านี้กับหลินจื้อไป๋ที่เธอเห็นใน ‘เยือนเขาลี่ซาน’ เป็นคนเดียวกันไม่ผิด แต่ก็เหมือนจะไม่ใช่คนเดียวกัน!
หลินจื้อไป๋คนนี้ ‘หล่อโคตร’ จริง
