ช่วงเที่ยงทุกคนแยกย้ายกันกลับบ้านไปทานมื้อเที่ยง
หลินจือไป๋เข้าครัวทำอาหารสามอย่างซุปหนึ่งอย่าง ในนั้นมีเมนูเนื้อสองอย่างและผักหนึ่งอย่าง โดยปกติปริมาณอาหารจะถูกจัดให้พอเหมาะสำหรับสี่คนพอดี
แต่วันนี้ไม่รู้ว่าเพราะเยอิงไม่หิวหรืออยากลดน้ำหนัก แม้แต่ข้าวชามเดียวยังทานไม่หมดก็คิดจะลุกไปนั่งที่โซฟาแล้ว
“ลุกขึ้น” หลินจือไป๋เอ่ย “ทานข้าวให้หมดดีกว่านะ”
“ไม่ดี” ก้นของเยอิงลอยพ้นเก้าอี้ทานข้าวไปแล้ว แต่พอได้ยินคำนั้นก็ยอมกลับมานั่งลง แอบตักน้ำซุปราดข้าวเงียบๆ แล้วก้มหน้าก้มตาทานต่อ
ฉูอูถึงกับอึ้ง! อิงอิงไปหัดทำตัวว่าง่ายแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
คนอื่นอาจไม่เข้าใจ แต่อูอูที่เป็นเพื่อนสนิทนั้นรู้ดีถึงนิสัยอิงอิง เธอจะนิสัยดีไม่มีโรคเจ้าหญิงทั้งที่มาจากตระกูลใหญ่ แต่ในตัวเธอก็มีนิสัยเสียอยู่บ้างอย่างเช่นเรื่องทานข้าว บางครั้งเธอก็จะทานอาหารเหลือทิ้ง ต่อให้พ่อแม่บอกให้ทานให้หมดอิงอิงก็ไม่ฟัง
แต่จันนี้หลินจือไป๋บอกให้เธอทานให้หมดเธอกลับยอม กลับมานั่งทานต่ออย่างว่าง่ายจริงๆ แถมดูจากสีหน้าก็ไม่ได้เหมือนไม่พอใจด้วยมหัศจรรย์!
แน่นอนว่าหลินจือไป๋ไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องใหญ่อะไร จิตใต้สำนึกเขาแค่ไม่อยากทิ้งอาหารให้เสียเปล่า ยังไงก็ต้องทานข้าวให้หมดแม้จะเริ่มอิ่มแล้วก็ตาม ราวกับเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ อาจเพราะชาติก่อนได้รับการปลูกฝังเรื่อง “ห้ามกินทิ้งกินขว้าง” มาเยอะละมัง พอเห็นเยอิงทานข้าวเหลือเลยเผลอ
