งทำให้คนสัมผัสได้ถึงความรู้สึกจิกกัดอยู่นิดๆ
‘คำพูดเย่เจิ้นนี่แสบหูจัง’
‘นี่อิจฉาที่ท่านมหาเศรษฐีใกล้ชิดกับเจียนเจียเกินไปเหรอ ?’
‘เย่เจิ้นเอ๊ย ทำลายความรู้สึกดีๆ หมด’
‘เย่เจิ้นก็พูดไม่ผิดนะ กลอนที่ว่านั่นน่ะ ห่วยแตก ไม่ได้เรื่องจริงๆ’
‘อะไรคือปูกำลังแกะเปลือกของผม?’
‘ฟังดูสยองขวัญพิกล’
‘มันต้องเป็นผมแกะเปลือกปูไม่ใช่เหรอ?’
‘กลอนทั้งบทดูพิลึกไปหมดเลย’
‘ฉันเข้าใจแค่ประโยคสุดท้ายอย่างเดียว’
ฉีเจียนเจียเองก็หัวเราะแล้วพูดว่า “กลอนรักบทนี้ของคุณดูไม่ค่อยจะลื่นไหลเลยนะคะ แต่ถ้าอ่านย้อนกลับดูจะลื่นไหลขึ้นเยอะเลย … ”
เดี๋ยวนะ!
ย้อนกลับเหรอ?
จู่ๆ ฉีเจียนเจียก็เข้าใจความหมายของกลอนบทนี้!
แค่อ่านทุกอย่างย้อนกลับ
ฉันกำลังคิดถึงคุณ เกล็ดหิมะและใบเมเปิลที่เต็มฟ้าร่วงหล่นลงบนตัวฉัน สมุดบันทึกเขียนตัวผม ฉันแกะเปลือกปู!?
ไม่ใช่แค่ฉีเจียนเจียที่นึกออก หลี่เซียวเองก็นึกออกเช่นกัน เธอเอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า “พวกคุณลองอ่านย้อนกลับดูสิ แล้วจะเข้าใจ!”
“ว้าว!”
ทุกคนลองทำตามดู แล้วก็เป็นแบบนั้นจริงๆ นี่มันสื่อถึงหัวข้อ ‘ฉันกำลังคิดถึงคุณ’ ชัดๆ!
“อาจารย์เย่ คุณยอมแพ้ไหม?”
หานเย่วซวงยิ้มตาหยีพลางชำเลืองมองเย่เจิ้น
เย่เจิ้นเบ้ปากแล้วพูดว่า “ก็แค่อ่านย้อนกลับเอง ไม่เห็นจะวิเศษตรงไหนเลย”
“ไม่ใช่แค่อ่านย้อนกลับนะ”
จางซีหยางเอ่ย “บทกวีนี้ยังมีความหมายชั้นที่สองอยู่ เพราะพวกเราก็รู้ว่าสามประโยคแรกนั้นเป็นไปไม่ได้เลย
