ปูไม่มีทางแกะเปลือกของผม สมุดบันทึกไม่มีทางเขียนตัวผม และตัวผมก็ไม่มีทางร่วงหล่นลงบนใบเมเปิลและเกล็ดหิมะได้ ดังนั้นจากการสรุปและวิเคราะห์ทั้งหมดที่ว่ามา ประโยคที่สี่ก็คือ … ”
“คุณไม่มีทางคิดถึงผม!?”
โจวหานจิ๋นเข้าใจความหมายชั้นที่สองนี้แล้ว!
จางซีหยางพยักหน้ากล่าว “อ่านจากหน้าไปหลังคือเรื่องปกติ อ่านย้อนกลับคือเรื่องประหลาด การที่ผมคิดถึงคุณคือเรื่องธรรมชาติ แต่การที่คุณคิดถึงผมคือเรื่องน่าเหลือเชื่อ”
ชะงักไปครู่หนึ่ง จางซีหยางชำเลืองมองฉีเจียนเจียแล้วพูดว่า “สิ่งที่บทกวีนี้แสดงออกมาคือการรักข้างเดียว …. สิ่งที่อาจารย์ไป๋ต้องการจะบอกก็คือ บางทีอาจต้องรอให้โลกทั้งใบกลับด้านก่อน คุณถึงจะคิดถึงผมสินะครับ?”
‘เช็ดดด!’
‘จางซีหยางฉลาดมาก!’
‘คะแนนการวิเคราะห์การอ่านเต็มร้อยเลย!’
‘การตีความนี้ไม่เกินจริงเลย น่าจะเป็นความหมายที่แท้จริงของบทกวีนี้แหละ!’
‘ท่านมหาเศรษฐีเก่งสุดๆ!’
“ระดับการเขียนบทกวีนี่ไม่เลวเลยจริงๆ!”
‘บอกได้แค่ว่าพวกคุณชาวฉีโจวไม่รู้อะไรเกี่ยวกับระดับกวีของท่านมหาเศรษฐีเลยสักนิด’
“บทกวีนี้ก็งั้นๆ แหละ แค่คิดย้อนกลับเอง”
ไม่ธรรมดาจริงๆ นะ นี่คือเทคนิคการเขียนสลับประธานกรรม เรื่องเชิงวิชาการคงไม่วิเคราะห์ให้เธอฟังหรอก แต่แค่ความหมายสองชั้นนี้คนทั่วไปก็คิดไม่ได้แล้ว!
ไม่ว่าชาวเน็ตจะประเมินอย่างไร บทกวีรักพิเศษนี้ก็ทำให้แขกรับเชิญทุกคนตกตะลึงแล้วจริงๆ
เย่เจิ้นเองก็อดไม่ได้ที่จะทำ
