หน้าเหวอ แต่วันสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกแย่ที่สุดไม่ใช่ตัวเองถูกตบหน้าอย่างจัง
แต่เป็น …
อัตราการเต้นของหัวใจของฉีเจียนเจียกำลังพุ่งสูงขึ้น!
ทันทีที่ฉู่ฉู่สังเกตเห็นก็ร้องออกมาราวกับค้นพบทวีปใหม่ “ทุกคนดูสิ! หัวใจของเจียนเจียเต้นเร็วขึ้นครั้งแรกเลย!”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา อัตราการเต้นของหัวใจของฉีเจียนเจียกลับยิ่งเร็วขึ้นไปอีก พุ่งไปถึงเก้าสิบจนเท่ากับหลินจือไป๋ ทั้งที่ปกติหัวใจของเธอเต้นอยู่ที่หกสิบกว่าๆ!
ช่วยไม่ได้ บทกวีบทนี้มันขยี้ใจจริงๆ!
ฉีเจียนเจียอดสงสัยไม่ได้ว่าเพราะเธอหลงตัวเอง หรือหลินจือไป๋กำลังอาศัยช่วงเกมเผยความในใจให้เธอรู้อยู่กันแน่ ? หรือเขาจะชอบฉันจริงๆ?
เขาถึงขั้นงัดบทกวีที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ออกมาเลยนะ!
บทกวีที่สุดยอดขนาดนี้ ดูไปแล้วเหมือนจะถูกตระเตรียมมาเป็นอย่างดีเลย!”
เธอกระแอมทีหนึ่ง ฉีเจียนเจียพยายามปรับจังหวะหัวใจให้คงที่ จ้องตาของหลินจือไป๋แล้วพูดว่า “คุณเริ่มชอบฉันตั้งแต่ตอนไหนคะ?”
“วันนั้นบนสะพาน”
“บนสะพานเหรอ?”
“คุณยืนชมทิวทัศน์อยู่บนสะพาน”
“แล้วยังไงต่อ?”
“คนชมทิวทัศน์อยู่บนตึกมองดูคุณ”
“ตอนนั้นคุณอยู่บนตึกเหรอ?”
“ดวงจันทร์กระจ่างประดับหน้าต่างของคุณ”
“เอ๊ะ?”
“คุณประดับความฝันใครบางคน”
…
ฉีเจียนเจียเงียบลงทันที
เธอพึมพำอะไรบางอย่างเบาๆ
ทุกคนยังไม่ค่อยเข้าใจนัก คุยกันอยู่ดีๆ ทำไมจู่ๆ ถึงเริ่มใช้โวหารภาพพจน์กันซะแล้ว?
ทันใดนั้นฉีเจียนเจียก็เลิกพึมพำ ม่านตาหดเกร็ง
