้ไม่ใช่เหรอ?
คนอื่นหยอดสาวล้วนอาศัยคำหวาน
แต่หลินจือไป๋หยอดสาวกลับใช้ความสามารถอันเหลือล้น สำหรับการรับมือกับ ‘เจ้าหญิง’ อย่างฉีเจียนเจีย หลินจือไป๋คิดว่าเทคนิคการจีบสาวทั้งหมดบนโลกนี้ ก็สู้บทกวีรักที่เปี่ยมไปด้วยความสามารถไม่ได้
“ตอนนี้…”
หลินจือไป๋มองไปที่ฉีเจียนเจียแล้วพูดว่า “คุณจะเป็นผู้หญิงของผมได้ไหม?”
“กรี๊ดดดด!”
ฉู่ฉูตะโกนทำลายบรรยากาศอย่างแรง “หนึ่งร้อยยี่สิบ … หนึ่งร้อยสามสิบ…. จะหนึ่งร้อยสี่สิบแล้ว …. กวางน้อยคงไม่วิ่งชนหัวใจจนตายหรอกใช่ไหม?”
กวางน้อยวิ่งชนหัวใจจนตายก็ได้เหรอ?
ฉีเจียนเจียหน้าแดงก่ำ กัดริมฝีปาก ไม่รู้เลยว่าจะตอบกลับไปยังไง
ทันใดนั้นผู้กำกับก็เตือนขึ้นมา “เริ่มนับถอยหลังอย่างเป็นทางการ … ห้า สี่ สาม 二 …”
“ชนะแล้ว!”
เย่อิงไม่รู้ว่าโผล่มาอยู่ข้างหลังหลินจือไป๋ตั้งแต่เมื่อไหร่ พอผู้กำกับเริ่มนับถอยหลัง จู่ๆ เธอก็พลันดีใจจนรีบเอามือทั้งสองข้างไปตะปบไหล่ของหลินจือไป๋แล้วเขย่าไปมา
ผลสุดท้ายเพราะดีใจเกินไป ร่างกายยืนไม่มั่นคง เท้าลื่นไถลหน้าคว่ำลงไปกับพื้น
หลินจือไป๋ตกใจ แทบคว้าตัวคนที่กำลังจะล้มมากอดไว้ตามสัญชาตญาณ
ถึงอย่างนั้น ก้นของเย่อิงก็กระแทกพื้นเข้าอย่างจังจนร้องโอดโอยด้วยความเจ็บ
“เย่อิง ระวังหน่อยสิ!”
“ต้องตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอ”
ทุกคนเห็นว่าเย่อิงดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรมาก เลยไม่ได้กังวลนัก
“ยังไม่ลุกขึ้นมาอีก?”
หลินจือไป๋มองดูเย่อิง ท่าทางของทั้งสองดู
