การแข่งขันยังดำเนินต่อไป ต่อจากนี้การแสดงที่แต่ละกลุ่มเตรียมไว้ก็ทยอยขึ้นเวที
หลินจือไป๋ที่แสดงเสร็จแล้วกำลังนั่งอยู่ข้างล่างเวทีด้วยมาดของลูกพี่ใหญ่ พลางใช้เหรียญดอกท้อหนึ่งเหรียญจ้างวานให้ฉูฉูไปที่ศูนย์กิจกรรม เพื่อซื้อโคลาเย็นๆ มาให้ตนขวดหนึ่ง
“เชิญดื่มค่ะท่าน”
“เปิดฝาให้ผมด้วย”
“ได้เลยค่ะ”
ฉูฉูทำตามอย่างว่าง่ายเป็นพิเศษ
ทุกคนจ้องมองภาพนี้กันตาค้าง ดวงตาอัดแน่นไปด้วยความอิจฉาริษยา แม้แต่โคลาทุกคนก็ยังไม่กล้าดื่ม นับประสาอะไรกับการใช้เหรียญดอกท้อจ้างคนอื่นไปวิ่งซื้อให้ แถมยังให้ฉูฉูเปิดฝาขวดให้อีก นี่นะเหรอความสุขของมหาเศรษฐี?
อย่าลืมนะการแข่งขันนี้ต่อให้ได้อันดับที่หนึ่ง แต่ละคนก็ได้ส่วนแบ่งแค่ห้าเหรียญดอกท้อ ทว่าลำพังแค่ค่าโคลากับค่าจ้าง หลินจือไป๋ก็เสียไปแล้วสองเหรียญ!
นี่เหมือนคนมาแข่งเหรอ?
เห็นชัดว่ามาเที่ยวเล่นมากกว่า! แต่ถึงอย่างนั้น การแสดงของหมอนี่ก็ดันยอดเยี่ยมมาก ดูจะมีโอกาสสูงที่จะนำทีมสีน้ำเงินคว้าอันดับหนึ่งมาได้ในที่สุด!
หลังจากดื่มเข้าไปอึกใหญ่ หลินจือไป๋ก็ยิ้มอย่างพอใจแล้วเอ่ยว่า “โคลาที่ราคา 3 หยวนเนี่ย จิบแรกมีค่าตั้ง 2 หยวน 90 เหวินเลยนะ”
‘พึมพำอะไรเนี่ย?’
‘จิบแรกมีค่า 2 หยวน 90 เหวินเหรอ? จะว่าไปก็จริง’
‘คำพูดนี้มีเหตุผลอยู่นะ’
‘มีเหตุผลจริงๆ ฉันดื่มโคลาก็เพื่ออึกแรกนี่แหละ หลังจากนั้นต่อให้ดื่มต่อไปก็ไม่ได้ความรู้สึกสดชื่นเหมือนอึกแรกแล้ว กระทั่งหลายครั้งโคล
