้โผล่มาจากไหนอีกแล้วเนี่ย!’
‘ไม่เคยได้ยินเลย!’
‘ไม่ใช่เพลงของทวีปฉีเรานี่!’
‘ทั้งที่ร้องด้วยภาษาฉีแท้ๆ หรือว่าคนทวีปฉินแต่งอีกแล้ว?’
‘เชี่ย! คงไม่ใช่จางซีหยางเป็นคนแต่งหรอกนะ?’
‘คนทวีปฉินถนัดแต่งเพลงภาษาฉีขนาดนี้เลยเหรอ?’
‘เพราะเกินไปแล้ว เพลงนี้ไม่ด้อยไปกว่าเพลงของท่านมหาเศรษฐีเลยสักนิด!’
‘คลาสสิกสุดๆ!’
เพลงนี้คลาสสิกอย่างยิ่ง กระทั่งกล่าวว่าเป็นหนึ่งในผลงานระดับเทพของเพลงภาษากวางตุ้งก็ไม่มากเกินไปเลย ความน่าทึ่งของมันย่อมไม่ด้อยไปกว่า ‘ความผิดฐานไม่โรแมนติก’ แน่นอน เรื่องนี้ทุกคนต่างก็ฟังออก
กระทั่งมีแขกรับเชิญบางคนเริ่มขอบตาแดงเรื่อ ฉีเจียนเจียพึมพำว่า “นี่ไม่ใช่เพลงที่คนทวีปฉีแต่ง”
หากเป็นเพลงที่คนทวีปฉีแต่งขึ้นมา ไม่มีทางที่เธอจะรู้สึกไม่คุ้นเคยกับท่วงทำนองเพลงระดับตำนานแบบนี้ได้เลย
“ไม่ใช่จริงๆ แหละ” โจวหานจิ้นที่อยู่กลุ่มสีแดงเหมือนกันยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วเอ่ยว่า “นี่เป็นเพลงภาษาฉีที่คนทวีปฉินของเราแต่ง”
หลี่เชี่ยวก็อยู่กลุ่มสีแดงเหมือนกัน มีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างดีกับฉีเจียนเจีย เมื่อเห็นโจวหานจิ้นทำเป็นเล่นตัวก็อดไม่ได้ที่จะเปรยขึ้นว่า “เจียนเจีย คนที่แต่งเพลงนี้คุณเองก็รู้จักนะ”
ฉีเจียนเจียชะงักพลันนึกอะไรบางอย่างได้ รีบหันไปมองทิศทางหนึ่งทันที
ขณะเดียวกัน เยอิงก็เอ่ยด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนว่า “เพลงของจางซีหยางเพลงนี้ น่าจะเป็นการแสดงเดียวในวันนี้ที่เอาชนะหลินจือไป๋ได้”
