“คือว่านะ…” หานเยว่ช่วงเอ่ย “อิงอิง อาจจะเฉพาะรอบนี้เนี่ยนะ พวกเราคงจะนับว่าเจ้านายแพ้ไม่ได้จริงๆ”
“เอ๊ะ? หมายความว่ายังไง?” เยอิงเกาหัวแล้วเอ่ย “ถึงฉันจะอยากให้หลินจือไป๋ชนะ แต่เพลงของจางซีหยางนี่มันก็สุดยอดมากจริงๆ นะ”
“ความหมายของเยว่ช่วงก็คือ… เธอก็ต้องไว้หน้าให้ท่านมหาเศรษฐีของเราบ้างสิ” ฉูฉูเอ่ยอย่างอ้อมค้อม
“ไม่ใช่ทั้งนั้นแหละ” หานเยว่ช่วงถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “ความหมายของฉันคือ เพลงที่อาจารย์จางร้องเพลงนี้ชื่อว่า ‘รักแม่จริงๆ’ คนที่แต่งเนื้อร้องกับทำนองก็นั่งอยู่ตรงหน้าพวกเธอนี่ไง”
คนที่แต่งเนื้อร้องทำนอง? อยู่ตรงหน้า?
หลังจากฉูฉูและเยอิงได้ยินประโยคนี้ ต้องผ่านไปเสียหลายวินาทีถึงได้เข้าใจความหมาย
“ชิบ!” เยอิงถึงกับอึ้งกิมกี่ จ้องมองหลินจือไป๋อย่างเหม่อลอย!
ขณะเดียวกัน บนเวที จางซีหยางที่ร้องเพลงจบแล้วยิ้มพลางเอ่ยว่า
“เพลงนี้มีชื่อว่า ‘รักแม่จริงๆ’ คนแต่งเนื้อร้องทำนองและนักร้องต้นฉบับก็นั่งอยู่ข้างล่างเวทีนี่เองครับ! ใช่ครับ! เขาคืออาจารย์ไปตี้ของพวกเรา วันนี้ผมร้องเพลงนี้ก็ถือว่าเป็นการยืมดอกไม้ถวายพระนะครับ…”
ตู้ม!
ในห้องไลฟ์สด คอมเมนต์ระเบิดคลั่ง!
‘อะไรนะ!?’
‘เป็นเพลงที่ท่านมหาเศรษฐีแต่งเหรอ!?’
‘ท่านมหาเศรษฐีเป็นคนร้องต้นฉบับและเป็นคนแต่งเองเลยเหรอ!?’
‘ที่แท้วันนี้ท่านมหาเศรษฐีไม่อยากร้องเพลงใหม่ เลยเลือกเพลงเก่าเพลงนี้สินะ!?’
‘ตาเบิกโพรงด้วยความตกใจเลย!’
‘ฉันดีดตัวขึ้นจ
