งห้องเย่อิงกับคนอื่นๆ ด้วย”
“ปลาพวกนี้ยังไม่ตาย แต่ดูเหมือนอีกไม่นานแล้ว ต้องรีบเอามาทำกินเหมือนกัน”
ฝีมือทำอาหารของ หลินจือไป๋ ทุกคนเริ่มคุ้นเคยดีแล้ว เหล่าผู้ชมต่างพากันเบิกตากว้างจ้องมอง
เมื่อ หลินจือไป๋ ก้าวเข้าห้องครัว รายการ ‘เยือนเขาลี่ซาน’ ก็กลายเป็นรายการทำอาหารทันที
เทียบกับห้องไลฟ์สดอื่นๆ บางคนเก็บขี้แกะ บางคนเก็บขยะ และบางคนก็กำลังทำความสะอาดศูนย์บริการอยู่
โดยพื้นฐานทุกคนต่างต้องดิ้นรนใช้ชีวิตเพียงเพื่อหาเศษเหรียญดอกท้อน้อยนิดที่น่าสงสาร มีแต่ หลินจือไป๋ ที่นั่งอยู่ในห้องครัวขบคิดว่าเย็นนี้จะกินอะไรดี ช่างดื่มด่ำกับชีวิตเหลือเกิน
แล้วเขายังเป็นมหาเศรษฐีที่รวยที่สุดในเขาลี่ซานแห่งนี้ด้วย!
‘ความแตกต่างของมนุษย์เรานี่นะ!’
‘บางคนมาออกรายการเพื่อให้ทุกคนเห็นว่าชีวิตมันลำบากแค่ไหน ส่วนบางคนมาออกรายการเพื่อมาพักผ่อนตากอากาศ!’
‘ไลฟ์สดของท่านมหาเศรษฐีน่าสนุกจริงๆ!’
‘จะว่าไปปลาที่ท่านมหาเศรษฐีทำดูน่ากินจังเลย!’
‘อยากกินกับข้าวฝีมือท่านมหาเศรษฐีจัง!’
เมื่อเห็น หลินจือไป๋ ทำอาหารเลิศรสออกมาทีละอย่าง ผู้ชมแต่ละคนต่างก็หิวจนน้ำลายสอ
อีกด้านหนึ่งเย่อิงและคนอื่นๆ ก็กลับมาแล้ว พอเห็นอาหารเลิศรสเต็มโต๊ะก็พลันนิ้วชี้กระตุก [1]
“หลินจือไป๋ กับข้าวเยอะขนาดนี้คุณกินหมดเหรอ?”
“กินไม่หมดหรอก ทานด้วยกันสิ”
“ฉันไม่มีเงินแล้วนะ!” เย่อิงกัดฟันพูด
“วันนี้ไม่เก็บเงินพวกคุณแล้ว” หลินจือไป๋ ยิ้มกล่าว