ายอยู่แล้ว’
เย่อิงถาม “แล้วเพลงนี้ชื่อว่าอะไร?”
หลินจือไป๋ ตอบโดยไม่ต้องคิด “อย่ามองว่าฉันเป็นแค่แกะ” (Pleasant Goat and Big Big Wolf)
หานเยว่ช่วงเอ่ยอย่างพูดไม่ออก “เจ้านายคะ ก่อนหน้านี้คุณมีเพลงที่ชื่อว่า ‘ฉันคือปลาตัวหนึ่ง’ ใช่ไหมคะ นี่ถือเป็นซีรีส์เดียวกันหรือเปล่า?”
‘ขำจะตายแล้ว ท่านมหาเศรษฐีนี่เป็นอัจฉริยะในการตั้งชื่อจริงๆ!’
‘ฉันคือปลาตัวหนึ่ง? อย่ามองว่าฉันเป็นแค่แกะ? ชอบแต่งเพลงให้สัตว์ตัวเล็กๆ ขนาดนี้เลยเหรอ’
‘อยากฟังเพลงฉันคือปลาตัวหนึ่งอะ’
‘ฉันมีไฟล์เพลงรวมของท่านมหาเศรษฐีอยู่นะ ใครอยากได้ทิ้งเมลไว้เลย’
‘[email protected]’ / ‘ส่งให้ฉันที่ 91cloud_445564#’
ในคอมเมนต์มีชาวเน็ตจำนวนมากทิ้งอีเมลและอื่นๆ ไว้
หลินจือไป๋ ยิ้มกล่าว “จะว่าไปความจริงผมยังเคยแต่งเพลง ‘เพลงของหมู’ ด้วยนะ”
กู่สิงร้องเท้าความเหย้าแหย่ว่า “อาจารย์ไป๋ตี้คะ นี่คุณตั้งใจจะแต่งเพลงให้สัตว์ทุกชนิดเลยใช่ไหมคะ?”
เย่อิงก็ช่วยผสมโรงว่า “งั้นคราวหน้าอย่าลืมแต่งเพลงเกี่ยวกับแมวด้วยนะ ที่บ้านฉันเลี้ยงไว้สามตัวนะ”
“ไปเก็บขี้แกะของพวกคุณต่อเถอะ” หลินจือไป๋ ยังคงทนกลิ่นนี้ไม่ไหว รีบเดินหนีไปทันที
เมื่อกลับมาถึงบ้านสีน้ำเงิน หลินจือไป๋ ก็นำเห็ดและผักป่าที่เก็บได้วันนี้ไปล้างทำความสะอาด จากนั้นก็เตรียมทำอาหาร
“โผวโผวติงครึ่งหนึ่งเอาไปยำ อีกครึ่งเอาไปคั่วทำชาแล้วกัน”
“เห็ดพวกนี้กินคืนนี้ได้เลย เก็บมาเยอะหน่อย เดี๋ยวแบ่
