่อิงแทบจะร้องไห้ออกมา เธอจวนจะล้มละลายอยู่รอมร่อ “กู่สิง เธอจะช่วยฉันใช่ไหม?”
“ช่วยสิ!” กู่สิงพยักหน้าอย่างแรง ไม่มีทางปล่อยให้เพื่อนซี้ต้องกินดินในรายการวาไรตี้จริงๆ หรอก
เย่เจิ้น หนึ่งในสี่จตุรเทพที่อยู่ข้างๆ เห็นท่าไม่ดี อดไม่ได้ที่จะถามว่า “เจียนเจีย คุณเหลือเหรียญดอกท้ออยู่เท่าไหร่?”
“เจ็ดเหรียญ” ฉีเจียนเจียนับเหรียญดอกท้อที่เหลืออยู่ของตัวเองด้วยหัวใจที่หลั่งเลือด จะรู้สึกดีขึ้นมาหน่อยก็ตอนที่นึกถึงเพลง ‘รองเท้าส้นสูงสีแดง’ เท่านั้น
เย่เจิ้นเอ่ยว่า “งั้นผมแบ่งให้คุณนะ”
ฉีเจียนเจียเอ่ยว่า “ขอบคุณนะ แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ สองสามวันนี้ฉันจะตั้งใจทำงาน คงไม่ถึงขั้นอดตายหรอก”
“งั้นก็ได้” เย่เจิ้นพยักหน้าอย่างจนใจ แล้วปรายตามอง หลินจือไป๋ พลางเอ่ยว่า
“นายเรียกราคาโหดเกินไปแล้ว เล่นเอาเงินในกระเป๋าพวกเธอเกลี้ยงเลยจริงๆ ในเมื่อนายมีเงินขนาดนี้แล้ว ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องหาเงินจากคนอื่นแบบนี้เลย…”
นายจะบ่นหาพระแสงอะไร? ฉันมีเงินแล้วจะหาเพิ่มไม่ได้หรือไง?
ถ้านายใจดีนัก ทำไมไม่ช่วยจ่ายเงินแทนฉีเจียนเจียล่ะ?
หลินจือไป๋ ไม่ได้สนใจเย่เจิ้น เห็นชัดๆ ว่าหมอนี่เป็นพวกคลั่งรักฉีเจียนเจีย เย่เจิ้นเห็น หลินจือไป๋ ไม่สนใจตน สีหน้าก็ดูไม่ค่อยดีนัก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
ในตอนนี้เองหลี่เซียวก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “อาจารย์ไป๋ตี้ ในเมื่อเพลง ‘Rainie Love’ ไม่มีใครซื้อ งั้นฉันขอซื้อในราคาสามสิบแปดเหรียญด
