ทุกคนต่างคิดไปต่างๆ นานา แต่ฉีเจียนเจียและเย่อิงกลับไม่ได้ทะเลาะกันต่อจริงๆ เพียงแค่สะบัดหน้าหนีไม่ยอมมองอีกฝ่าย ในใจเต็มไปด้วยความขุ่นมัว
วินาทีนีเ้อง หลินจือไป๋ เริ่มดีดกีตาร์แล้วร้องว่า
“อากาศนอกหน้าต่างช่างเหมือนอารมณ์ของเธอที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ฝนตกแล้วฝนร้องไห้เป็นเพื่อนฉัน ถึงมองเห็นไม่ชัดแต่ฉันก็ไม่อยากมองเห็นชัดเจน”
เพลงนี้ชื่อว่า ‘Rainie Love’
หากพูดถึงวันฝนตก เพลงนี้ก็นับว่าเป็นเพลงที่คลาสสิกมากจริงๆ ฉีเจียนเจียและเย่อิงที่จิตใจขุ่นมัวต่างก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมอง หลินจือไป๋
“เดินจากเธอมา ฉันเดินจากมาเงียบๆ มันอดไม่ได้ที่จะเปิดเผยเรื่องราว น้ำตาของฉันไหลรินอยู่ข้างใน หัวใจมันเรียนรู้ที่จะปล่อยวาง…”
หลินจือไป๋ มองไปที่ทั้งสองคน เสียงกีตาร์ในมือคลอไปกับบทเพลง แม้ไม่มีดนตรีครบเพื่อทำให้บทเพลงหรูหรา แต่ทำนองและเนื้อเพลงกลับชัดเจนอย่างยิ่ง
“ฟังเสียงฝนทุกหยดอย่างชัดเจน ลมหายใจของคุณเหมือนเม็ดฝนที่แทรกซึมเข้าไปในความรักของฉัน หวังเหลือเกินว่าฝนจะไม่หยุดตก ให้ความคิดถึงดำเนินต่อไป ให้ความรักชัดเจนมากยิ่งขึ้น ความรักทำให้ฉันกล้าที่จะมีความรักแบบสายฝน เม็ดฝนด้านนอกหน้าต่างที่สะสมมานาน ความชื้นภายในห้องราวกับความทรงจำที่เก็บสะสม ความรักมอบให้เธอ หวังเหลือเกินว่าฝนจะไม่หยุดตก ให้ความลับของความรักแบบสายฝนคงอยู่ตลอดไป ฉันเชื่อว่าฉันจะได้ชมความสวยงามของสายรุ้งในเร็วๆ นี้”
ไม่รู้ตั้งแต่
