นี่เป็นครั้งแรกที่ หลินจือไป๋ ดื่มน้ำขิง
แม้ในละครจะเห็นคนดื่มสิ่งนี้อยู่บ่อยๆ เรียกอย่างหรูหราว่า ‘ซุปขิง’ แต่ความจริงคนดื่มน้ำขิงจริงๆ นั้นมีไม่มาก เพราะรสชาตินั้นอธิบายยากจริงๆ
โดยเฉพาะสำหรับคนอย่าง หลินจือไป๋ ที่ไม่กินขิงเลย
แต่พิจารณาว่านี่คือสิ่งที่ฉีเจียนเจียตั้งใจต้มให้ หลินจือไป๋ และเมื่อสามหนุ่มนักตกปลาก็ยังคงดื่มจนหมด เพื่อไม่ให้เป็นการทำลายน้ำใจคนอื่น
นอกตัวบ้านฝนยังคงตกอยู่ เห็นได้ชัดว่าวันนี้ทุกคนไม่สามารถทำงานต่อได้แล้ว แต่จะให้นั่งจ้องตากันเฉยๆ ก็คงไม่ได้
มีคนเสนอให้เล่นไพ่ แต่ของแบบนี้ไม่มีใครพกติดตัวมาด้วยเลย
“งั้นพวกเรามาร้องเพลงกันเถอะ”
ฉีเทียนเหวินยิ้มกล่าว “ในบรรดาพวกเราสิบหกคน สิ่งที่ขาดแคลนน้อยที่สุดก็คือนักร้อง งั้นมาลองร้องเพลงที่เกี่ยวกับวันฝนตกคนละเพลงเป็นไง?”
“เพลงที่เกี่ยวกับฝนเหรอ?”
หนิงหลิงเอ่ยขึ้นทันที “ไม่มีปัญหา แต่พวกเราที่ไม่ใช่นักร้องต้องร้องก่อน พวกคุณห้ามร้องซ้ำ ใครร้องไม่ออกก็วิดพื้นสิบทีแล้วกัน”
“ตกลง”
ทุกคนไม่มีใครคัดค้าน จากนั้นหนิงหลิงก็ร้องท่อนฮุคของเพลงออกมาช่วงหนึ่ง
“หยาดฝนร่วงหล่นสู่พสุธา เมฆาปกคลุมเส้นขอบฟ้า เมฆและฝนแยกจากกันยามนี้ เหมือนดังฉันและเธอ…”
หายากที่จะไม่ใช่เพลงภาษาฉี แต่เพลงนี้สร้างสรรค์โดยชาวฉีโจวจริงๆ
จากนั้นคนอื่นๆ ที่ไม่ใช่นักร้องก็ต่างร้องเพลงที่เกี่ยวกับฝนคนละท่อน
“ต่อไปให้เพื่อนๆ จากฉินโจวเริ่มก่อนแล้วกัน” ฉีเทียน
