เหวินยิ้มกล่าว “จะได้ให้ผู้ชมสัมผัสถึงสไตล์ดนตรีของฉินโจวพอดี ผมเอากีตาร์มาด้วย”
“ผมเอง”
จางซีหยางรับกีตาร์ไปแล้วยิ้มพลางร้องเพลงเกี่ยวกับฝนเพลงหนึ่ง ตามด้วยพวกโจวหานจิ้น ทุกคนล้วนร้องเพลงป๊อปของฉินโจว
‘เพราะจังเลย!’
‘สไตล์ดนตรีของฉินโจวก็คล้ายๆ กับพวกเรานี่นา’
‘เพลงที่โจวหานจิ้นร้องชื่อเพลงอะไรเหรอ ฉันอยากไปหาโหลดมาเก็บไว้’
‘บรรยากาศดีจริงๆ เลย วันฝนตกคนกลุ่มหนึ่งมาร้องเพลงเล่น!’
‘พวกฉินโจวสองสามคนนี้เหมือนจะเป็นราชาราชินีเพลงกันหมดเลย เสียงไม่ธรรมดาจริงๆ ขนาดร้องเล่นๆ ยังสุดยอดขนาดนี้!’
ในตอนนี้เองถึงตาของ หลินจือไป๋ แล้ว
หลินจือไป๋ รับกีตาร์มาดีดเบาๆ สองสามทีแล้วพลันเริ่มร้องว่า
“วันฝนตกแบบนี้จะทำยังไงดีนะ ฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน ไม่กล้าโทรหาเธอเพราะฉันเองก็หาเหตุผลไม่เจอ ทำไมเสียงของอาการนอนไม่หลับถึงได้คุ้นชินขนาดนี้ ฉากที่เงียบงันใช้เป็นตัวแทนของเธอ อยู่เป็นเพื่อนฉันรอจนกว่าฝนจะหยุด…”
เพลงนี้ชื่อว่า ‘วันฝนตก’ (Rainy Day)
หลินจือไป๋ ใช้เสียงจริงของตัวเองในการร้อง
‘อู้ เสียงของท่านมหาเศรษฐีเพราะจังเลย เนื้อเสียงแบบนี้ฉันรักเลย!’
‘เพลงนี้ชื่อว่าอะไรเหรอ เพราะมากเลย เป็นเพลงของท่านมหาเศรษฐีเองเหรอ?’
‘ฉันจำได้ว่าในประวัติของท่านมหาเศรษฐีบอกว่าเป็นนักร้องนักแต่งเพลง แต่งเพลงเป็น ร้องเพลงก็เก่ง!’
‘ร้องได้ดีจริงๆ!’
ผู้ชมหาที่ติไม่ได้ เหล่าแขกรับเชิญชาวฉีโจวที่ฟัง หลินจือไป๋ ร้องเพลงก็ห
