าที่ติไม่ได้เช่นกัน
เพลงนี้ของอีกฝ่ายไม่เพียงแต่เพราะมาก เนื้อเพลงยังตรงตามกฎของเกมอีกด้วย
ทุกคนต่างคิดว่านี่คือเพลงป๊อปชื่อดังสักเพลงของฉินโจว เพียงแต่…
เพื่อนฝูงจากฉินโจวอย่างพวกจางซีหยางและโจวหานจิ้น หลังจากได้ยินเพลงที่ หลินจือไป๋ ร้อง ต่างก็เผยสีหน้าแปลกประหลาด
ในที่สุดโจวหานจิ้นทนไม่ไหวเอ่ยอย่างหัวเราะไม่ได้ร้องไหไม่ออก “แบบนี้ก็ได้เหรอ?”
ฉีเจียนเจียแปลกใจเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า “การร้องไม่มีปัญหานะ ทำไมไม่ได้ละ?”
จางซีหยางมอง หลินจือไป๋ อย่างจนใจ “เรื่องร้องไม่มีปัญหาหรอกครับ แต่เพลงที่อาจารย์ไป๋ตี้เพิ่งร้องไปเมื่อกี้ อาจจะเป็นเพลงที่เขาแต่งขึ้นมาสดๆ เพราะยังไงที่ฉินโจวของพวกเราก็ไม่มีเพลงนี้เลย”
“หา!”
“ฉินโจวไม่มีเพลงนี้เหรอ?”
“หลินจือไป๋ แต่งสดเหรอ?”
“อื้อ ฉันไม่เชื่อ มันอาจจะเป็นเพลงใหม่จริง แต่แต่งสดตรงนี้… มันเวอร์เกินไปแล้ว”
หลานเหยส่ายหน้าไม่หยุดแล้วเอ่ยว่า “ถึงฉันจะไม่ใช่นักร้อง แต่ก็พอรู้ว่าการแต่งเพลงมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น”
แขกรับเชิญฉีโจวไม่เชื่อเลยสักนิด ผู้ชมเองก็ไม่เชื่อเหมือนกัน จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะแต่งสด
เย่อิงจ้อง หลินจือไป๋ ยิ้มๆ “ยังจะมาหลอกพวกเราอีก เห็นว่าพวกเราไม่รู้เรื่องเพลงของฉินโจวเลยแกล้งกันสินะ ไปวิดพื้นเลยคุณนะ!”
“ทำไมต้องวิดพื้นด้วยละ?” หลินจือไป๋ ไม่พอใจ
“เลิกสนเถอะว่าในฉินโจวมีเพลงนี้หรือเปล่า เอาเป็นว่าผมร้องเพลงวันฝนตกแล้ว ในกฎของเกมก็ไม่ได้บอ
