บทที่ 489 อาหารใหม่ของร้าน
“ของกินใหม่อะไรกัน?”
“ถึงตอนนั้นเจ้าก็รู้เอง เอาเป็นว่าหอมหวนยิ่งนัก เมื่อวานข้าได้ชิมไปชิ้นเดียว ตอนนี้ยังคิดถึงอยู่เลย น่าเสียดายที่ตอนนั้นแย่งมาได้แค่สองชิ้น…”
ไม่รอให้ชายตัวโตผู้นั้นพูดจบ พี่เป้าที่ยืนอยู่ข้างกันพลันถลึงตามาให้ “ยังมีหน้ามาพูดอีก เจ้าแย่งมาได้สองชิ้น ข้ากลับได้กินชิ้นเดียว แย่งของกินมาถึงหัวพี่ใหญ่แล้ว ช่างขวัญกล้าจริงแท้!”
“แหะแหะ! ต่อหน้าของกินย่อมไม่มีพี่น้อง พี่เป้า ท่านอย่าถือสาไปเลย…” ชายตัวโตยิ้มประจบ
พี่เป้าไม่รับ กล่าวอย่างรังเกียจว่า “ไปให้พ้น อย่ามาเกะกะลูกตาอยู่ตรงนี้”
ขณะนั้นเอง ลูกค้าผู้นั้นพลันมองเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยแต่ไกล “เอ๋ นั่นคนที่ร้านพวกเจ้าใช่ไหม? คนที่ไปรับของ…”
พูดยังไม่ทันจบ ชายตัวโตก็วิ่งออกมาแล้ว “เขา เขานั่นแหละ ข้าออกไปรับสักครู่”
เจี่ยงโหย่วเซิงหัวใส ตอนที่เขาเดินผ่านตลาดยังเจตนาเดินอ้อมเป็นวง
ขณะเดินอยู่ก็จงใจแง้มฝาหม้อใส่หมูพะโล้ออกเล็กน้อย
ทันใดนั้น กลิ่นหอมที่เดิมทียังเจือจางอยู่ก็โชยตลบไปครึ่งถนนในชั่วพริบตา
พ่อค้าตามแผงร้านจำนวนไม่น้อยจำเขาได้ จึงถามอย่างแปลกใจว่า “เจี่ยงเสี่ยวเกอ เจ้าหาบอะไรมาหรือ เหตุใดจึงหอมปานนี้?”
เจี่ยงโหย่วเซิงแสร้งไม่รู้เรื่อง เขากล่าวว่า “หา? หอมหรือ? หมูพะโล้น่ะสิ ร้านพวกข้าทำอาหารชนิดใหม่มาขาย”
“อาหารชนิดใหม่?!” มีคนกลืนน้ำลาย ทั้ง ๆ ที่เพิ่งกินซาลาเปาเนื้อไป แต่กลับหิว
