มาเต็มถัง
แต่ไม่รู้เลยว่ากระบวนการตกปลาของเขาวิปริตขนาดไหน
“ผมเก็บไว้สักสามจินแล้วกันครับ”
หลินจือไป๋ ขายให้ทีมงานไปสี่สิบจิน และเก็บไว้เองสามจิน
เอาไว้ทำปลาขิงกินในตอนเย็น
ฝีมือทำอาหารที่เขาอุตสาห์แลกมาจะเสียของไม่ได้
“สี่สิบเหรียญดอกท้อ”
หวงถิงถึงจะไม่เต็มใจ แต่ก็ยังคงรักษาคำพูดและทำข้อตกลงกับ หลินจือไป๋
ทุกคนจ้องมองภาพนี้ด้วยความอิจฉาตาร้อนเป็นที่สุด
โดยเฉพาะเออิจิโร่ที่ทนไม่ไหวเอ่ยออกมาว่า
“พวกเราที่ทำสวนได้แค่นี้เอง หลินจือไป๋ ตกปลาได้เหรียญดอกท้อตั้งเยอะขนาดนี้”
“ผู้กำกับ แบบนี้มันไม่ยุติธรรมไปหน่อยหรือเปล่า?”
คำพูดนี้ได้รับความเห็นชอบจากคนไม่น้อย
คนที่ไม่เคยตกปลาไม่รู้เลยว่าการที่ หลินจือไป๋ ตกปลาได้มากขนาดนี้ในช่วงเช้ามันเป็นเรื่องระดับไหน
เพราะยังไงมองดูแล้วก็รู้สึกเหมือนเป็นเรื่องง่ายๆ
ส่วนคนที่เคยตกปลาอยู่บ้างอย่างจี้อีเทียนเหวินและโจวหานจิ้นต่างเงียบกริบ
“ตอนบ่ายคุณก็ไปตกปลาสิครับ”
หลินจือไป๋ เอ่ยว่า “ปลาหนึ่งจินแลกได้หนึ่งเหรียญดอกท้อนี่คือสิ่งที่ผู้กำกับรับปากไว้”
“ทุกคนสามารถตกปลาหาเงินได้เหมือนกันครับ”
“ไปก็ไปสิ!”
เออิจิโร่คิดในใจว่าการตกปลามันจะยากสักแค่ไหนกันเชียว?
ก็แค่ไปนั่งริมน้ำหย่อนเหยื่อลงไปรอปลามาติดเบ็ดไม่ใช่เหรอ ตัวเขาก็ทำได้เหมือนกัน!
“ผมไปด้วย!”
เย่จวินจี๋ ก็พยักหน้าเห็นด้วย
หลานเหยเอ่ยตามว่า “ตอนบ่ายไปด้วยกัน!”
ทั้งสามคน ส่วนหนึ่งอิจฉา หลินจือไป๋ อีกส่
