รั้งที่ลงมีดเกือบจะโดนนิ้วเลยนะ!’
‘สำหรับฝีมือการใช้มีดระดับพระกาฬ เรื่องความผิดพลาดนะไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก’
‘แต่ฉันอยากรู้มากกว่าว่าวันนี้ทุกคนจะยอมจ่ายเงินแต่โดยดีไหม’
สิบหกคน หลินจือไป๋ เตรียมทำอาหารแปดอย่าง
วัตถุดิบทีมงานจัดหาให้ฟรี เพราะยังไงทุกคนก็ออกมาทำงานกันแล้ว
ผู้กำกับเองก็ไม่กล้ากดขี่แรงงานหนักโหดเกินไป
ในบรรดาวัตถุดิบนั้นมีปลาจำนวนมากที่ หลินจือไป๋ เป็นคนตกมาด้วยตัวเอง
และถูกทีมงานรับซื้อไปก่อนหน้านี้
ตอนนี้ดูเหมือนปลาพวกนั้นจะเข้าไปอยู่ในท้องของทุกคนอีกครั้ง
ปลาเล็กเอาไปทอดแล้วกัน ปลาใหญ่เอาไปทำปลาตุ๋นน้ำแดง
แบบนี้ก็ได้อาหารสองอย่างแล้ว
จากนั้นก็ยังมีซี่โครง เนื้อ และผักต่างๆ
นอกจากนี้ทีมงานยังเตรียมผักป่าไว้นิดหน่อย น่าจะรับซื้อมาจากชาวบ้านแถวนี้
มีภูเขามีน้ำ ผักป่าขึ้นอยู่ไม่น้อย ชาวบ้านเก็บกลับมาก็กินได้เลย
นี่แหละเรียกว่าอาศัยป่าหากินกับป่า อาศัยน้ำหากินกับน้ำ
“ซี่โครงหมูทำแบบกระเทียมแล้วกัน”
หลินจือไป๋ กินพวกเปรี้ยวหวานกับตุ๋นน้ำแดงจนเบื่อแล้ว วันนี้เลยอยากเปลี่ยนรสชาติบ้าง
วุ่นวายแบบนี้อยู่พักใหญ่ หลินจือไป๋ ก็เริ่มมีเหงื่อซึม
แต่ยังมีคนหนึ่งที่ลำบากอยู่กับเขา นั่นก็คือเออิจิโร่
เออิจิโร่ถูก หลินจือไป๋ สั่งให้ไปก่อไฟ นั่งอยู่หน้าเตาคอยเติมฟืนเป็นพักๆ
อุณหภูมิปกติก็สูงอยู่แล้ว บวกกับความร้อนจากเปลวไฟ
เออิจิโร่จึงเหงื่อท่วมหัวอย่างเลี่ยงไม่ได้
‘รู้สึกเหมือน หลินจือ
