ียญดอกท้อจากทุกคนอีก ทุกคนก็พลันระวังตัวขึ้นมา
“แต่พวกคุณต้องเข้าใจนะ” หลินจือไป๋ เอ่ย
“ผมต้องทำอาหารสำหรับสิบหกคน ปริมาณงานมันเยอะมาก”
“เอาแบบนี้แล้วกัน”
ฉีเจียนเจียก็เอ่ยขึ้น “คุณทำไปก่อน ถ้ารสชาติดีทุกคนจะยอมจ่ายเงินให้แต่โดยดี”
“ฉันเชื่อว่าทุกคนไม่เบี้ยวหนี้แน่นอน แต่ถ้ารสชาติงั้นๆ พวกเราก็ไม่ต้องจ่ายเงิน”
“ถ้าคุณเชื่อใจพวกเราก็ทำเลย แต่ถ้าไม่เชื่อใจก็ช่างเถอะ”
“ตกลง”
หลินจือไป๋ พยักหน้าเอ่ย “ถ้ารู้สึกว่าอร่อยค่อยจ่ายเงิน”
“ถ้ารู้สึกว่าไม่อร่อยก็ไม่ต้องจ่าย”
“ทุกท่านต่างก็เป็นคนมีหน้ามีตา คงไม่ถึงขั้นที่รู้สึกว่าอร่อยแต่เพื่อจะเบี้ยวเงินเลยแกล้งบอกว่าไม่อร่อยหรอกเนอะ”
พูดจบ หลินจือไป๋ ก็เริ่มสั่งการให้ทุกคนจัดการเตรียมวัตถุดิบ
แน่นอนว่าตัวเขาเองก็จัดการด้วยบางส่วน
ปัก ปัก ปัก ปัก ปัก!
บนเขียงไม้ หลินจือไป๋ กวัดแกว่งมีดท่วงท่าที่ไหลลื่นมีจังหวะจะโคน
ยังไม่ต้องพูดถึงรสชาติ แค่ดูจากฝีมือการใช้มีดก็รู้ว่าผ่านการฝึกมาจริง!
ทุกคนต่างก็อยากรู้ว่าฝีมือการทำอาหารของ หลินจือไป๋ จะสุดยอดเหมือนที่เย่อิงคุยโวไว้หรือเปล่า
‘เชฟหลินจะลงสนามแล้ว!’
‘ไม่รู้ว่าฝีมือทำอาหารของ หลินจือไป๋ เป็นยังไงกันแน่ ครั้งนี้น่าจะเห็นฝีมือที่แท้จริงแล้วละ’
‘อาหารสำหรับสิบหกคนนี่ทำไม่ง่ายเลยนะ’
‘ว่าตามตรงนะ ฝีมือการใช้มีดแบบนี้ฝีมือทำอาหารก็ไม่ธรรมดาแล้ว!’
‘ว้าว เขาหั่นเร็วขนาดนี้ไม่กลัวโดนนิวเหรอ’
‘รู้สึกว่าทุกค
