องลำบากก็เข้าใจว่าพวกคุณร้อนใจ แต่ที่ หลินจือไป๋ พยายามหาเหรียญดอกท้อก่อนหน้านี้ ก็เพื่อความสบายในตอนนี้ไม่ใช่เหรอ?’
การเปลี่ยนเป็นไลฟ์สดไม่เหมือนเดิมจริงๆ มีคอมเมนต์วิ่งผ่านไลฟ์ตลอดทุกวินาทีหลินจือไป๋ ย่อมไม่มีเวลาว่างมาดูว่าคอมเมนต์คิดยังไง เขาเห็นคุณลุงคนหนึ่งกำลังถือคันเบ็ดทำเองเตรียมตัวจะออกไปตกปลาก็เกิดความสนใจขึ้นมา แล้วเอ่ยว่า
“คุณลุงจะไปตกปลาเหรอครับ?”
“ใช่แล้ว” คุณลุงเห็น หลินจือไป๋ แต่งตัวดูดีก็รู้ทันทีว่าเขาเป็นดาราเช่นกัน
“ไปด้วยได้ไหมครับ?” หลินจือไป๋ ยิ้มแล้วเอ่ย “ผมขอไส้เดือนคุณลุงสักหน่อย เดี๋ยวผมตกปลาได้จะแบ่งให้ลุงสองตัวเลยครับ”
การตกปลาในชนบทแถบนี้ส่วนใหญ่จะใช้ไส้เดือน หรือแบ่งปันคันเบ็ด ส่วนใหญ่ก็ทำเอง ไม่มีพวกเหยื่อปลาสําเร็จรูปอะไรแบบนั้น
“งั้นก็ไปด้วยกันสิ ไม่ต้องแบ่งปลาให้ลุงหรอก เดี๋ยวลุงกลับบ้านไปเอาคันเบ็ดมาให้” คุณลุงยิ้มกล่าว “พ่อหนุ่ม ปลาบ้านเรานี่ตกไม่ง่ายหรอกนะ”
“ลองดูหน่อยแล้วกันครับ”
หลินจือไป๋ แค่รู้สึกเบื่อต้องหาอะไรทำสักหน่อย และในระหว่างที่รอคุณลุงไปหยิบคันเบ็ดมา หลินจือไป๋ ก็ตะโกนถามผู้กำกับ
“ตกปลานี้ได้เหรียญดอกท้อไหมครับ?”
ไม่มีก็ไม่เป็นไร หลินจือไป๋ เอาปลาไปขายได้เขาเชื่อว่าต้องมีแขกรับเชิญที่สนใจปลาธรรมชาติแน่นอน
แต่ผู้กำกับกลับตอบอย่างรวดเร็ว “แลกได้แน่นอนครับ ปลาหนึ่งจินแลกได้หนึ่งเหรียญดอกท้อ”
“โอเคครับ”
หลินจือไป๋ เรียกระบบออกมาเงียบๆ
