จือไป๋ ที่ยืนอยู่ริมแม่น้ำ มองดูแม่น้ำในชนบทที่ได้มาตรฐานตรงหน้า มันค่อนข้างใหญ่ทีเดียว เพียงแต่มีพวกวัชพืชรกไปหน่อย ไม่สะดวกสบายไร้อุปสรรคเหมือนบ่อปลาอาชีพ
เขาเลือกจุดหนึ่ง เกี่ยวเหยื่อแล้วขว้างลงไปในแม่น้ำ ส่วนตัวเองก็นั่งลงที่ริมน้า ไม่สนใจว่าดินโคลนบนพื้นจะเลอะกางเกงไหม การตกปลามันเลี่ยงเรื่องสกปรกไม่ได้อยู่แล้ว
ข้างๆ มีถังพลาสติกใบหนึ่ง ซึ่งคุณลุงคนนี้ก็ให้มาเช่นกัน บนถังมีคำว่า ‘ปุ๋ยเคมี’ เขียนเอาไว้ หลินจือไป๋ ตักน้ำใส่ลงไปนิดหน่อย ไม่อย่างนั้นปลาที่ตกได้ทีหลังจะตายง่าย
ไม่กี่นาทีทางฝั่งคุณลุงก็ประเดิมเปิดบิลได้แล้ว ปลาตะเพียนขาวตัวเล็กตัวหนึ่งถูกเขาตกขึ้นมาได้ อีกฝ่ายยิ้มกว้างให้ หลินจือไป๋ แสดงความภาคภูมิใจตามประสาเซียนตกปลา
แต่ผ่านไปไม่นานคุณลุงก็เริ่มยิ้มไม่ออกแล้ว
หลินจือไป๋ ก็เปิดบิลได้เหมือนกัน เป็นปลาตะเพียนขาวเหมือนกัน แต่ขนาดใหญ่กว่าตัวเมื่อกี้ของตนมากอย่างเห็นได้ชัด!
‘หลินจือไป๋ ใช้ได้เลยแฮะ!’
‘ปลาตัวนี้หนักครึ่งจินเลยมั้งเนี่ย!’
ห้องไลฟ์สดมุมกล้องของ หลินจือไป๋ มีคอมเมนต์ลอยผ่านประปราย ส่วนใหญ่คือคนที่ชอบ หลินจือไป๋ เป็นพิเศษ หรือไม่ก็เป็นผู้ชมที่สนใจเรื่องการตกปลาเพียงอย่างเดียว
โชคดีเหรอ? คุณลุงดูจะไม่ค่อยยอมรับ สีหน้าเก็บความรู้สึกไม่อยู่
เพียงแต่ความไม่ยอมรับนี้คงอยู่ไม่ถึงยี่สิบวินาที หลินจือไป๋ ก็ได้เรื่องอีกแล้ว ถึงคราวนี้จะเป็นปลาแขยงหินตัวเล็กหน่อย แต่พว
