มขูดรีด’ ตามเย่อิง
หลินจือไป๋ไม่ได้สนใจ สองมือวางเปล่าเดินตัวปลิวขึ้นเขาโดยมีสองสาวช่วยถือของให้ เดี๋ยวกลับไปให้คนละหนึ่งเหรียญดอกท้อ ราคายุติธรรมไม่โกงเด็กและคนชรา
“ว้าว!”
“ตรงนี้เย็นดีจัง!”
หลังจากปีนขึ้นมาได้ประมาณสิบกว่านาที ทั้งสามคนต่างก็หอบแฮกๆ ประจวบกับที่บริเวณนี้มีทัศนียภาพเขาเขียวน้ำใสเหมาะแก่การพักผ่อนมาก เมื่อสายลมพัดมาก็ทำให้รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าทันที
“ดื่มน้ำสิ” เย่อิงเปิดกระเป๋าเป้แจกน้ำคนละขวด ดื่มไปพลางพักผ่อนไปพลาง
“ดูทาวันนี้คงไม่มีหวังขึ้นไปถึงยอดเขาแล้ว คราวหน้าเราต้องออกเดินทางให้เร็วกว่านี้หน่อย”
“งั้นวันนี้ก็พักตรงนี้แล้วกัน”
หลินจือไป๋เปิดกล่องที่ฉีเจียนเจียถือขึ้นมา สองสาวถึงได้พบว่าข้างในมีอุปกรณ์ครบครัน! มีเต็นท์ มีขนม ชัดเจนว่าเป็นชุดอุปกรณ์สำหรับแคมป์ปิ้ง!
พอกางเต็นท์เสร็จ เย่อิงก็รีบมุดเข้าไปข้างในทันที “เหมือนว่าฉันจะชอบมุดเข้าไปอยู่ในพื้นที่แคบๆ แบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้วละ”
ฉีเจียนเจียเอ่ย “แมวที่บ้านฉันก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน”
เย่อิงกลอกตาใส่ “หลินจือไป๋ ฉันอยากกินโยเกิร์ต”
“หนึ่งเหรียญดอกท้อ”
“อย่าขี้งกนักเลยน่า อย่างมากคราวหน้าฉันคืนโยเกิร์ตให้คุณขวดหนึ่งเลย!”
“งั้นก็ได้” เพราะเห็นว่าออกมาแคมป์ปิ้ง หลินจือไป๋เลยไม่ถือสาเธอ โยนขนมจำนวนหนึ่งให้เย่อิงที่อยู่ในเต็นท์
“นั่นคืออะไรเหรอ?” ฉีเจียนเจียมองไปที่ไกลๆ
หลินจือไป๋บอกว่า “น้ำตกนะ”
ทิวทัศน์ที่
