ทีมงานเบื้องหลังทุกคนต่างจ้องมองหน้าจอมอนิเตอร์ตาไม่กะพริบ พลางชื่นชม “ภาพวาดระดับโลก” ที่หลินจือไป๋สร้างสรรค์ขึ้นตรงหน้า
ไม่มีฉากไหนที่แปลกประหลาดไปกว่าสิ่งที่เห็นอยู่ตอนนี้อีกแล้ว ทันทีที่หลานเหย่แค่เลี้ยวโค้งนิดเดียวแล้วแตะตัวพวกเย่อิงที่กำลังนั่งคุยโม้บนขั้นบันได ก็จะสามารถจับลูกแกะได้ถึงสามตัวในพริบตา และบรรลุความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ได้แท้ๆ!
แต่ทว่าหลานเหย่ก็เมินพวกเธอ ก้มหน้าก้มตาไล่กวดหลินจือไป๋ไม่ลดละ!
นั่นเพราะหลานเหย่เชื่อว่าสาวๆ ทั้งสามคนจากกลุ่มสีน้ำเงินถูกเพื่อนร่วมทีมของเขาจับตัวเรียบร้อยแล้ว!
ขอแค่เขาเปิดดูมือถือสักนิด ละครฉากนี้ของหลินจือไป๋ก็แสดงต่อไปไม่ได้แล้ว!
แต่ทว่าหลินจือไป๋ใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ จนหลานเหย่ไม่มีเวลาว่างมาดูมือถือเลย!
เมื่อหลินจือไป๋พาหลานเหย่วิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ ทีมงานในกองผู้กำกับทุกคนก็ขำกันชักเกร็ง!
“ไอหยา!”
“กลุ่มสีเหลืองน่าสงสารจริงๆ!”
“สี่คนโดนปั่นหัวหมดเลย!”
“พวกเขาสื่อสารกันในกลุ่มย่อยด้วยนะ!”
“ผลปรากฏว่าเหลือแค่หลานเหย่คนเดียวที่ไม่ได้เปิดดูข้อความในกลุ่ม!”
แต่นี่ยังไม่ใช่เรื่องที่ตลกที่สุด ที่ตลกกว่านั้นคือผ่านไปอีกไม่กี่นาที เออิจิโร่และเย่จวินจี๋ทั้งสองคนก็ไล่กวดกู้สิงมาอย่างเอาเป็นเอาตายเช่นกัน
“สู้ๆ นะคะ!”
เย่อิงเป็นพวกชอบดูเรื่องสนุก ยิ่งวุ่นวายยิ่งชอบ เธอร้องตะโกนเชียร์อยู่ข้างๆ จงใจหาเรื่องใส่ตัวสุดๆ
“เหล่ากู้ รีบหนีเร็ว!”
จู่ๆ ก
