“โจวหานจิ้นตัวดี!”
ฉีเทียนเหวินไม่รู้เลยว่าตัวเองโดน “แกะ” ตัวอื่นๆ แกงเข้าให้แล้ว วิ่งหอบแฮกๆ พลางตะโกนชื่อ “โจวหานจิ้น” ด้วยความแค้นเคือง
“อย่าหนีนะ!”
“เรามาคุยกันเถอะ!”
หลี่เซียวไล่ตามมาติดๆ แต่พละกำลังของฉีเจียนเจียและหลี่เซียวที่เป็นผู้หญิง เทียบกับแขกรับเชิญชายอย่างฉีเทียนเหวินแล้ว สุดท้ายก็ยังตามไม่ทันอยู่ดี
และในตอนที่ทั้งคู่เกือบจะถอดใจ…
ทันใดนั้น!
โจวหานจิ้นก็ปรากฏตัวขึ้นที่ฝั่งตรงข้าม เขาก็ถูกเสียงตะโกนดึงดูดให้มาทางนี้เหมือนกัน!
“ฉีเทียนเหวิน!?”
โจวหานจิ้นตื่นเต้นสุดขีด พุ่งเข้าหาฉีเทียนเหวินทันที
เขาออมแรงมาดีมาก
“เหล่าโจว?”
เมื่อเห็นโจวหานจิ้นโผล่มาจากทิศตรงข้าม หลี่เซียวก็ถึงกับขยี้ตา เกือบคิดว่าตัวเองตาฝาดไป
“เมื่อกี้เหล่าโจวไม่ได้บอกว่า เขาไปทางทิศตะวันตกเหรอ?”
ฉีเจียนเจียเองก็เริ่มมึนงง ต่อให้โจวหานจิ้นไม่ได้ไปทางทิศตะวันตกตามที่บอก ก็ไม่มีเหตุผลที่เขาจะไปโผล่ที่ฝั่งตรงข้ามได้นี่นา!
หมอนี่มีปีกบินไปหรือไง!?
ฉีเทียนเหวินถึงกับอึ้ง โจวหานจิ้นมาปรากฏตัวในจุดที่ไม่มีทางเป็นไปได้!
“นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!?”
“ทำไมฉันจะอยู่ที่นี่ไม่ได้ล่ะ?”
โจวหานจิ้นไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยว่าเกิดอะไรขึ้น เดินยิ้มกริ่มเข้าไปตบหลังฉีเทียนเหวินเบาๆ
“ฉีเทียนเหวิน ตกรอบ!”
ถูกกลุ่มสีแดงสามคนล้อมไว้ ฉีเทียนเหวินไม่มีทางหนีไปได้เลย
เมื่อได้ยินว่าตัวเองตกรอบ ฉีเทียนเหวินก็กัดฟันกรอด พลางเอ่ยว่า “
