ต้องบอกว่าแถบชนบทเขาลี่ซานมีเสน่ห์แบบธรรมชาติอยู่หลายส่วน หลินจือไปนอนฟังเสียงกบจนหลับไปในคืนแรก
เขาหลับยาวจนฟ้าสว่าง หลังจากล้างหน้าแปรงฟัน เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น ก็เป็นเวลาแปดโมงเช้าแล้ว กลิ่นหอมของโจ๊กโชยมาแตะจมูกทันที
มีคนทำมื้อเช้าเหรอ?
หลินจือไปมองไปทางห้องครัว ใครคนหนึ่งเดินออกมาพอดี ซึ่งก็คือ จูฉู่ที่แต่งหน้าเรียบร้อยแล้ว เวลานี้เธอกำลังยิ้มร่าพลางเอ่ยว่า
“กินมื้อเช้าไหมคะ?”
“กินครับ”
“ค่าบริการคือหนึ่งเหรียญดอกท้อค่ะ”
ดวงตาของจูฉู่เป็นประกาย ถึงเธอจะทำกับข้าวไม่เป็น แต่การใช้หม้อหุงข้าวไฟฟ้าต้มโจ๊กเป็นเรื่องที่มีมือก็ทำได้ แค่ตื่นเช้าหน่อยก็หาเหรียญดอกท้อได้แล้ว!
“อื้ม”
หลินจือไปนั่งลงที่โต๊ะอาหารทันที “ทอดไข่ให้ผมด้วยฟองหนึ่ง ผมซื้อมาเมื่อวาน แล้วก็เอาผักกาดดองตราเสฉวนที่ผมซื้อมาพร้อมกันเมื่อวานออกมาด้วย ผมให้สองเหรียญเลย”
ก็แค่เงินเล็กน้อย
หลินจือไปไม่ได้ใส่ใจอะไร กลับสามารถซื้อบริการจากจูฉู่ได้
จูฉู่ไม่ปฏิเสธ เธอรีบเข้าไปในครัวเพื่อทอดไข่อย่างร่าเริง แต่ไม่นานก็มีเสียงกรีดร้องออกมา
“อา!”
หลินจือไปตกใจสะดุ้งลุกขึ้นไปดู ถึงได้เห็นว่ามือของเธอโดนน้ำมันกระเด็นใส่
เขาเปิดก๊อกน้ำ
หลินจือไปบอกว่า “ล้างน้ำเย็นก่อน”
จูฉู่รีบเอามือแช่น้ำเย็น “คุณออกไปรอข้างนอกก่อน ฉันจัดการได้!”
“โอเค”
เมื่อหลินจือไปเห็นว่ามือเธอไม่ได้เป็นอะไรมาก จึงกลับไปรอที่ห้องอาหารต่อ
ไม่กี่นาทีต่อมา หลินจ
