เย่อิงเก็บตัวเงียบ
ความจริงฉีเจียนเจียเองก็รู้สึกใจสลายอยู่เหมือนกัน
เธอกำลังกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่จริงๆ และยังเป็นรสเนื้อตุ๋นจริงๆ ด้วย
แต่อย่างที่รู้กันดีว่า ในบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสเนื้อตุ๋น ไม่ได้มีเนื้ออยู่จริงๆ!
แต่ในรูปที่เย่อิงส่งมา กลับเป็นเนื้อเส้นผัดพริกหยวกของแท้ ดูหอมฉุยน่าทานสุดๆ!
แม้จะรู้ว่าจอมขูดรีดที่ชื่อหลินจือไปคนนั้น ต้องขูดรีดจากเย่อิงแน่ๆ แต่พอก้มลงมองบะหมี่ในมือตัวเอง ฉีเจียนเจียก็ยินดีโดนขูดรีด!
แต่ยังไม่มีโอกาสเนี่ยสิ
ฟังจากที่อูอู่พูด กับข้าวพวกนี้หลินจือไปเป็นคนทำ?
หลินจือไปอีกแล้ว!
นี้อีก!?
ตกลงว่าหลินจือไปคนนี้มันยังไงกันแน่!
ทักษะขับรถดีก็แล้วไป ทำไมฝีมือทำกับข้าวยังเก่งขนาดนี้อีก!?
ต่อให้เป็นคนที่พอมีพื้นฐานการทำครัวอยู่บ้าง ก็ยังยากจะทำหน้าตาอาหารให้ออกมาดูดีเหมือนที่หลินจือไปทำ!
เจ็บใจชะมัด!
คราวนี้ยัยเด็กนั่นได้ใจอีกแล้ว!
ส่วนแขกรับเชิญกลุ่มอื่นๆ ก็มีความรู้สึกคล้ายๆ กัน ทุกสรรพสิ่งไม่หวั่นความขาดแคลน แต่หวั่นความไม่เท่าเทียม ถ้าเป็นเวลาปกติ ต่อให้ไถไปเจอของอร่อยตอนดึกๆ อย่างมากพวกเขาก็สั่งเดลิเวอรี่มากินแก้อยาก แต่ที่นี่คือภูเขาลี่ชาน!
ทุรกันดารกว่าชนบทแถบชานเมืองเสียอีก!
อย่าว่าแต่เดลิเวอรี่เลย แม้แต่เนื้อพวกเขาก็แทบจะไม่มีปัญญาซื้อ!
ถึงจะพอมีปัญญาซื้อ อย่างพวกหลานเหยวฉวงที่ใช้เงินมือเติบ แต่ฝีมือทำกับข้าวของพวกเขาก็มีจำกัด!
แต่กลุ่มสีน้ำเงินด
