นสีขาวที่อยู่ติดกันก็ยังดี เดินเพิ่มอีกนิดหน่อย แต่บ้านสีเหลืองและบ้านสีแดงอยู่คนละฝั่งแม่น้ำ ต้องเดินอ้อมสะพานไปไกลประมาณห้าร้อยเมตร
“โหย!”
ทางฝั่งกลุ่มสีแดง
โจวหานจิ้นมองไปยังทิศทางของบ้านสีแดง “นี่มันเป็นกิโลเลยไม่ใช่เหรอ?”
หลี่เซียวเองก็เพิ่งรู้สึกตัว “สรุปคือ ต่อไปถ้าพวกเราจะซื้อของ ก็ต้องวิ่งกันเป็นกิโลเลยเหรอ?”
เย่เจิ้นยิ้มขื่น “ไปกลับหนึ่งกิโลเมตรเลย เจียนเจียต่อไปคุณอยากซื้ออะไร เดี๋ยวผมซื้อมาฝากแล้วกัน”
ฉีเจียนเจียไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ
กลุ่มสีเหลือง
เย่จวินจี๋เองก็อึ้งไปเหมือนกัน “กลุ่มสีเหลืองของพวกเราก็อยู่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำเหมือนกัน!”
เออิจิโร่มองไปที่แม่น้ำ “ทีมงานไม่คิดจะเตรียมเรือให้เราเลยเหรอ?”
หลานเหย่เอ่ยอย่างเซ็งๆ “รู้อย่างนี้ผมเลือกกลุ่มสีน้ำเงินไปแล้ว พวกคุณ กลุ่มน้ำเงินกลุ่มขาว คงรู้แต่แรกแล้วสินะว่ากลุ่มสีน้ำเงินอยู่ใกล้ศูนย์กิจกรรมที่สุด?”
หนิงหลิงยังอารมณ์ดีไม่เลว “ถือซะว่าเป็นการออกกำลังกายแล้วกัน”
หลินจือไป๋ยิ้มกล่าว “ตอนเลือกบ้าน พวกคุณไม่ได้เล็งทำเลหรือสภาพแวดล้อมรอบๆ กันเลยเหรอครับ?”
“นี่คุณวางแผนไว้แต่แรกแล้วเหรอว่าบ้านสีน้ำเงินอยู่ใกล้ที่สุด!?”
เย่อิงจ้องหลินจือไป๋ตาเขม็ง เมื่อกี้เธอแอบดูกระดาษใบเล็กของใครบางคน ถึงได้เลือกบ้านสีน้ำเงินตาม นึกไม่ถึงเลยว่าหมอนี่จะเริ่มวางแผนตั้งแต่ตอนเลือกบ้านแล้วน่ะ!?
สมกับเป็นจอมขูดรีดจริงๆ!
เลือกตามหมอนี่ไม่มีผิดหว
