อ?”
“ลองดูได้ครับ”
หลินจือไป๋รู้ว่าอีกฝ่ายคือฉีเทียนเหวิน หนึ่งในสี่จตุรเทพ
แน่นอนในรายการนี้ หลินจือไป๋ไม่สนใจว่าใครจะเป็นราชาหรือราชินีเพลง คนพวกนี้สำหรับเขาแล้วล้วนเป็นแกะอ้วนที่รอให้เชือดทั้งนั้น!
“ลองดูงั้นเหรอ”
ฉีเทียนเหวินขมวดคิ้ว “มีรอยขีดข่วนขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ?”
“ก็ต้องเป็นผมสิครับ” หลินจือไป๋ยิ้มกล่าว “แต่ถ้าผ่านไปได้ด้วยดี สี่เหรียญดอกท้อ ขาดไม่ได้แม้แต่เหรียญเดียวนะครับ”
หยุดไปครู่หนึ่ง
หลินจือไป๋ก็พูดต่อ “รถหนึ่งคันนั่งสองคน หมายความว่าแต่ละคนจ่ายแค่สองเหรียญดอกท้อ ก็สามารถถึงจุดหมายโดยสวัสดิภาพ ราคายุติธรรมไม่เอาเปรียบเด็กคนชรา”
“ราคายุติธรรมไม่เอาเปรียบเด็กคนชรา!”
เย่อิงที่อยู่ข้างๆ ทำหน้าที่เป็นเครื่องบันทึกเสียง
เมื่อเห็นว่าทุกคนยังไม่เชื่อ หลินจือไป๋จึงตัดสินใจมอบความมั่นใจให้กับพวกเขา กล่าวอย่างไม่ลังเลว่า “เย่อิง ขึ้นรถ”
“เรียกว่าอิงอิงสิ!”
เย่อิงหัวเราะคิกคัก “ฉันอนุญาตให้คุณเรียกฉันว่าอิงอิงได้นะ”
พูดจบ เย่อิงก็ขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับทันที ส่วนหลินจือไป๋ก็ขับอ้อมรถคันอื่น ตรงไปยังจุดทางเข้าแคบๆ นั้น
“คุณทำได้จริงๆ ใช่ไหม?”
ถึงเย่อิงจะรู้ว่าฝีมือของหลินจือไป๋ดีมาก แต่ทางข้างหน้าแคบเกินไป เธอเลยไม่มั่นใจนัก
“ไม่มีปัญหาครับ”
หลินจือไป๋พูดพลางค่อยๆ ชะลอความเร็ว ค่อยๆ เคลื่อนรถเข้าสู่จุดทางเข้าที่คับแคบ
แขกรับเชิญคนอื่นๆ เข้ามาดูด้วยความตื่นเต้น
“หน้ารถเข้าไป
