แล้ว!”
“ไม่ชน!”
“อ๊า แคบเกินไปแล้ว!”
“สองข้างเหลือพื้นที่แค่เซนสองเซนเองมั้งเนี่ย?”
“ยังไม่ชน!”
“มีหวังแล้ว มีหวังแล้ว!”
“ผ่านไปได้แล้ว!”
“เชี่ย! แม่ง ขับผ่านไปได้จริงๆ ด้วย!”
“ทักษะการขับรถของหลินจือไป๋อย่างเจ๋ง!”
ทุกคนต่างก็ได้ดูรายชื่อแขกรับเชิญมาก่อนแล้ว ส่วนใหญ่เลยจำชื่อของหลินจือไป๋ได้
เมื่อเห็นว่าหลินจือไป๋ขับผ่านไปได้จริงๆ ทุกคนก็ต่างตกตะลึง โดยเฉพาะพวกโจวหานจิ้นที่ตาสองข้างถึงกับเบิกโพลง ขนาดคนคุ้นเคยกันยังนึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะทำได้จริงๆ!
“พระเจ้า!”
เย่อิงตื่นเต้นจนใบหน้าแดงระเรื่อ ภูมิใจราวกับว่าเป็นคนขับรถผ่านไปเองเสียอย่างนั้น!
“ได้เวลาเก็บเงินแล้ว”
หลินจือไป๋พึมพำออกมาประโยคหนึ่ง
“ฉันเก็บเองๆ!” เย่อิงลงจากรถอย่างร่าเริงพลางตะโกนก้อง “นี่คือการปล้น! จ่ายเงินมา! ส่งเงินมาให้หมด!”
“ช่วยผมขับผ่านไปที!”
โจวหานจิ้นให้เกียรติสุดๆ จ่ายสี่เหรียญดอกท้อทันที
คนอื่นๆ เห็นดังนั้นก็ตัดสินใจจ่ายเงินทันที ทีมงานเก็บห้าเหรียญ แต่หลินจือไป๋เก็บแค่สี่เหรียญ ถึงจะขูดรีดเหมือนกัน แต่สำหรับทุกคน ประหยัดได้นิดหน่อยก็ยังดี!
“พวกเราจะจ่ายไหม?”
เย่จวินจี๋หันไปมองเออิจิโร่อย่างอึมครึม
เออิจิโร่ทำหน้าราวกับเพิ่งกินแมลงวันเข้าไป หันหน้าหนีไม่พูดจา ถือว่ายอมรับโดยปริยาย
เย่จวินจี๋เข้าใจทันที เขาหยิบเหรียญดอกท้อออกมาสองเหรียญ แล้วยื่นมือให้เออิจิโร่
เออิจิโร่หยิบออกมาสองเหรียญ แล้วส่งให้เย่จวินจี๋อย่
