ุกคนเลยต้องเสียเงินกันหมดเลย!
เขาเองก็เสียรายได้ไปตั้งสี่เหรียญ!
ส่วนหลานเหย่กับฉีเจียนเจียขาดทุนย่อยยับถึงยี่สิบเหรียญ หน้าชาไปแล้ว!
“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ!”
เย่อิงกลับดีใจจนแทบตัวลอย พอขึ้นรถได้ก็รีบแบ่งปันความสุขกับหลินจือไป๋ทันที
“หลานเหย่ยังไม่ยอมแพ้อีกนะ บอกว่าตัวเองขับผ่านไปได้ เฮ้อ เห็นไหมล่ะ? ไม่ฟังอิงอิง ความซวยก็มาเยือนตรงหน้าเลย”
ปากถอนหายใจ แต่ความจริงสะใจสุดๆ
หลินจือไป๋ไม่ได้แสดงความเห็น ขับรถออกไปทันที เขาไม่อยากเห็นภาพแบบนี้จริงๆ
เย่อิงยิ้มกริ่มมองหลินจือไป๋ แม้ตลอดทางเธอจะโดนหมอนี่ขูดรีดเหรียญดอกท้อไปบ้าง แต่คนอื่นก็โดนเหมือนกันนี่นะ ในใจรู้สึกยุติธรรมขึ้นมาทันทีเลยว่าไหม?
อีกด้านหนึ่ง หลานเหย่รู้สึกหงุดหงิดอย่างมาก
“ผมรีบไปหน่อย! อีกนิดเดียวแท้ๆ! เรื่องนี้ผมรับผิดชอบเอง อาจารย์ฉีไม่ต้องออกเหรียญดอกท้อหรอกครับ”
“ไม่ต้องหรอก ทำตามกฎนั่นแหละ ผิดก็ยอมรับโทษ” ใบหน้าฉีเจียนเจียยังคงไม่มีอารมณ์ความรู้สึกแสดงออกมามากนัก เธอขึ้นชื่อเรื่องบุคลิกเย็นชาและสงบเยือกเย็นในวงการบันเทิงมาตลอดอยู่แล้ว
“คุณพลอยลำบากไปด้วยเลย…”
หลานเหย่ยิ้มขื่น ฝีมือการขับรถของเขาโดนหลินจือไป๋ทิ้งห่างไม่เห็นฝุ่นจริงๆ
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ
ประเด็นคือดูเหมือนเขาจะทำให้ฉีเจียนเจียต้องเสียหน้าต่อหน้าเย่อิงนี่สิ
…
ในที่สุด
แขกรับเชิญทั้งสิบหกคนก็เดินทางมาถึงเชิงเขาลี่ซานกันครบแล้ว
หลินจือไป๋มองไปรอบๆ อย่างเงียบๆ
