่อิงปวดเอวแทบเคล็ด ทำไมหมอนี่อ้าปากก็เหรียญดอกท้อ หลับตาก็เหรียญดอกท้อเนี่ย เธอจ้องหลินจือไป๋ตาเขียวปัด
“ฉันให้หนึ่งเหรียญดอกท้อ ตามพวกเขาให้ทัน!”
“สองเหรียญ”
หลินจือไป๋รับประกัน “ถ้าตามไม่ทัน ผมจ่ายคืนให้คุณห้าเท่าเลย”
“ตกลง!”
เย่อิงเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์
เพราะเมื่อกี้เพิ่งจะคืนเหรียญดอกท้อมาให้แท้ๆ
ความประทับใจที่เย่อิงเพิ่งจะมีให้หลินจือไป๋บ้างเล็กน้อยเริ่มจะดิ่งลงอีกรอบ
เจ้าคนฉินโจวน่ารังเกียจคนนี้ ดูจะไม่ไว้หน้าเธอที่เป็นถึงราชินีเพลงแห่งฉีโจวเลยสักนิด!
ถ้าเป็นดาราฉีโจวคนอื่น ไม่มีทางปฏิบัติกับเธอแบบนี้แน่!
“งั้นคุณจับให้มั่นแล้วกัน”
ในเขตเมืองมีการจำกัดความเร็ว หลินจือไป๋ย่อมไม่สามารถซิ่งได้
แต่ในสถานการณ์ที่รถค่อนข้างติดแบบนี้ อีกฝ่ายก็หนีไปไหนไม่ได้ไกลหรอก
หลินจือไป๋เพิ่งจะกินหนังสือทักษะเข้าไป ความสามารถในการหาช่องว่างจู่โจมเต็มเปี่ยม เห็นช่องว่างตรงไหนก็มุดเข้าไปทันที
“เฮ้ยๆๆๆ!
ระวังหน่อย!
จะชนแล้ว!”
เมื่อเห็นหลินจือไป๋พยายามซอกแซกไปมา เย่อิงก็ตกใจหน้าซีดเผือด หลายครั้งที่เธอรู้สึกว่ารถจะชนกับรถคันอื่นเข้าจริงๆ แล้ว
แต่ไม่รู้ทำไม
แม้จะดูหวาดเสียวอันตราย แต่ทุกครั้งหลินจือไป๋กลับสามารถแซงไปได้อย่างมั่นคง
หลังจากแซงไปได้หลายคัน ก็มาถึงไฟแดงอีกจุด หลินจือไป๋กลับมาจอดขนานข้างรถของหลานเหย่อีกครั้ง
หลานเหย่เห็นหลินจือไป๋โผล่มาจอดข้างๆ ก็ผงะอึ้ง
ไม่น่าเป็นไปได้สิ
รถเยอะขนาดนี้
หมอ
