ว่าหลังจากนี้เหรียญดอกท้อจะมีประโยชน์ขนาดไหน รายการเพิ่งจะเริ่มถ่ายทำ ถ้าไม่มีเงินติดตัวก็อันตรายเกินไป
หลินจือไป๋ไม่ได้พูดอะไร เขาเดินไปดูที่จุดทางเข้าแล้วลองกะระยะด้วยสายตาคร่าวๆ
หืม?
ทีมงานเตรียมการมาก่อนจริงๆ จุดทางเข้านี้แคบมากทีเดียว รถของทุกคนต่างเป็น SUV ขนาดกลางและใหญ่ ต้องใช้ทักษะขั้นเทพจริงๆ ถึงจะผ่านไปได้
แต่ของแค่นี้ดูเหมือนจะทำอะไรเขาไม่ได้
หนังสือทักษะใช้ไม่เสียเปล่าจริงๆ
เขาเดินกลับมาที่กลุ่มคนอย่างเงียบเชียบ
ผู้กำกับหวงถิงยังคงพูดปั่นหัวสุดแรง “ถ้าทุกคนเสียดายห้าเหรียญดอกท้อ งั้นก็คงต้องเดินเท้าไปที่ภูเขาลี่ซานเองแล้วล่ะครับ ระยะทางที่เหลือประมาณห้ากิโลเมตร เดินปกติก็น่าจะชั่วโมงเดียว แต่เมื่อพิจารณาว่าทุกคนมีสัมภาระมาด้วย ก็น่าจะสักสองชั่วโมงครับ…”
“บ้าไปแล้ว!”
โจวหานจิ้นบ่นอุบ “อากาศร้อนขนาดนี้จะเดินไปได้ยังไง!”
“ดังนั้นมีสามทางเลือกครับ ให้คนขับมืออาชีพของเราช่วย หรือเดินไปเอง หรือไม่ก็ลองขับผ่านไปด้วยตัวเองครับ”
หวงถิงมองทุกคนด้วยรอยยิ้มตาหยี
ทุกคนต่างจนปัญญา หันไปซุบซิบปรึกษากัน
แต่ในตอนนี้เอง จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น “ยังมีทางเลือกที่สี่ครับ”
“ทางเลือกอะไร?”
ทุกคนหันไปมองหลินจือไป๋โดยสัญชาตญาณ
หลินจือไป๋เอ่ย “จ่ายให้ผมคันละสี่เหรียญดอกท้อ แล้วผมจะช่วยพวกคุณขับผ่านไปเอง”
ทุกคนถึงกับอึ้ง แต่เย่อิงกลับหลุดหัวเราะพรืด
หลินจือไป๋!
สมกับเป็นนายจริงๆ!
แม้แต่เงินขอ
