มื่ออยู่ต่อหน้ากล้องที่จับจ้องอยู่ เจอหน้ากันก็ต้องทักทายกันอยู่ดี
แม้ว่าการชิงดีชิงเด่นทั้งต่อหน้าและลับหลังจะเลี่ยงไม่ได้อย่างแน่นอน แต่หลินจือไป๋ก็มีมาตรฐานของตัวเอง ขอแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดก็พอ
และแล้ว
หลินจือไป๋ก็มาถึงสนามบินลี่เฉิง
มีทีมงานของซิงชั่นสองสามคนมารับทันที
ด้านหลังยังมีตากล้องคนหนึ่งกำลังหันกล้องถ่ายมาที่เขา
การถ่ายทำถือว่าเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการในวินาทีนี้ ทุกๆ ช็อตต่อจากนี้อาจจะถูกนำไปตัดต่อในการออกอากาศจริง
“อาจารย์หลินจือไป๋ สวัสดีครับ!”
“สวัสดีครับ”
“ตอนนี้การถ่ายทำถือว่าเริ่มต้นขึ้นแล้วนะครับ”
ทีมงานชี้ไปที่ช่างภาพพร้อมกับกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ต่อไปคุณต้องขับรถมุ่งหน้าไปที่เขาลี่ซานครับ”
“อืม”
หลินจือไป๋มีใบขับขี่ เรื่องขับรถจึงไม่มีปัญหา
อู๋เสวียนเอ่ย “ถ้าอย่างนั้นฉันจะหาที่พักแถวภูเขาลี่ซานรอนะคะ ถ้าคุณต้องการอะไร ติดต่อฉันได้ตลอดเวลาเลยค่ะ ฉันจะรีบไปหาให้เร็วที่สุด”
หลินจือไป๋พยักหน้า
หลังจากอู๋เสวียนจากไป หลินจือไป๋ก็ยกสัมภาระของตัวเองตรงไปยังรถที่ทีมงานเตรียมไว้
รถยนต์ใหม่เอี่ยม น่าจะเป็นของสปอนเซอร์
หลินจือไป๋ไม่ได้ขอให้ทีมงานช่วยเหลือ เขาแบกกระเป๋าใส่ท้ายรถด้วยตัวเอง จากนั้นก็ก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ แล้วเปิดระบบนำทางในมือถือ
ภูเขาลี่ซานอยู่ห่างจากสนามบินประมาณห้าสิบกว่ากิโลเมตร คาดว่าน่าจะใช้เวลาขับรถประมาณหนึ่งชั่วโมง
ปกติเขามีคนขับรถส่
