วนตัว หลินจือไป๋จึงไม่ต้องขับรถเอง
แต่พอมาเข้าร่วมรายการนี้ หลินจือไป๋ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้อง ‘พึ่งพาตัวเอง’
“เดี๋ยวก่อนครับ”
ขณะที่หลินจือไป๋กำลังจะออกรถ ทีมงานก็กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “คุณต้องพาแขกรับเชิญไปด้วยอีกคนครับ ออกเดินทางกันเป็นคู่”
“พาใครไปครับ?”
“เธอมาถึงแล้วครับ”
ทีมงานพูดจบก็เดินไปต้อนรับเงาร่างหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป
หลินจือไป๋หันไปมอง เห็นเด็กสาวรูปร่างเพรียวบาง สวมกระโปรงพลีทเนื้อโปร่งเบา รองเท้าส้นสูง ผมยาวสยายพาดบ่าอย่างเป็นธรรมชาติ ย่างก้าวพลิ้วไหวให้ความรู้สึกสดชื่นสะอาดตา เธอโบกมือมาแต่ไกล
ราชินีเพลงฉีโจว เย่อิง!
หลินจือไป๋มาอยู่ฉีโจวได้พักหนึ่งแล้ว สำหรับสี่ราชาสองราชินีแห่งฉีโจวเขาพอจะรู้จักอยู่บ้าง แค่เข้าอินเทอร์เน็ตก็เห็นข่าวของซูเปอร์สตาร์พวกนี้แล้ว จึงจำเธอได้ในทันที เด็กสาวคนนี้หน้าตาสวยมาก ต่อให้อยู่ในวงการบันเทิงที่เต็มไปด้วยการประชันโฉม ก็ยังนับว่าเป็นเพชรยอดมงกุฎที่โดดเด่นอย่างยิ่ง
“สวัสดีค่ะ”
เย่อิงลากกระเป๋าเดินทางมาข้างรถแล้วส่งยิ้มหวานให้หลินจือไป๋
“ฉันเย่อิงค่ะ”
“สวัสดีครับ หลินจือไป๋ครับ”
หลินจือไป๋เหลือบมองรูปร่างที่ดูบอบบางเหมือนจะต้านแรงลมไม่อยู่ของอีกฝ่าย ก่อนจะลงจากรถไปช่วยยกกระเป๋าขึ้นรถให้
หนักทีเดียว ไม่รู้ว่าข้างในยัดของอะไรไว้บ้าง
“ขอบคุณค่ะ”
เย่อิงกล่าวขอบคุณ
หลินจือไป๋โบกมือ พอกลับมาที่ที่นั่งคนขับก็ถามขึ้นประโยคหนึ่ง “คุณมีใบขับขี่ไหม
