ครับ?”
เย่อิงตอบอย่างเก้อเขิน “ขี้เกียจเรียนมาตลอดเลยค่ะ”
“เข้าใจแล้วครับ”
หลินจือไป๋เอ่ยอย่างเป็นสุภาพบุรุษ “เชิญขึ้นรถครับ”
เย่อิงคลี่ยิ้ม ไม่ได้เดินไปนั่งที่เบาะหลัง แต่นั่งลงบนตำแหน่งข้างคนขับทันที
ทีมงานเตือนขึ้นว่า “ก่อนที่ทั้งสองท่านจะออกเดินทาง ผมจำเป็นต้องแนะนำข้อมูลเบื้องต้นก่อนครับ อย่างแรกเลยคือหลังจากเข้าสู่ภูเขาลี่ซาน แขกรับเชิญจะกลายเป็นชาวบ้านท้องถิ่นโดยอัตโนมัติครับ และต่อจากนี้ไป นอกจากของใช้ส่วนตัวในชีวิตประจำวันแล้ว พวกอาหารเครื่องดื่มทั้งหลายห้ามนำติดตัวเข้าไปโดยเด็ดขาด ต้องใช้ ‘เหรียญดอกท้อ’ ของพวกเราซื้อเอาเท่านั้นครับ”
“เหรียญดอกท้อ?”
เย่อิงชะงักไปเล็กน้อย
ทีมงานอธิบายว่า “ชาวบ้านแต่ละคนจะมีเหรียญดอกท้อติดตัวเริ่มต้นคนละหนึ่งร้อยเหรียญ หากต้องการเพิ่มหลังจากนั้นต้องหาวิธีหาเหรียญเองครับ ไม่ว่าจะเป็นการทำภารกิจที่ทีมงานมอบหมาย หรือหาจากเหรียญในมือของชาวบ้านท่านอื่น ผมขอบอกไว้ก่อนเลยนะครับว่าถ้าไม่มีเหรียญดอกท้อที่ภูเขาลี่ซาน ทุกท่านจะขยับตัวไปไหนไม่ได้เลย เพราะฉะนั้นต้องรักษาไว้ให้ดีนะครับ”
“หา?”
เย่อิงเอ่ยอย่างลำบากใจ “แล้วขนมในกระเป๋าของฉันจะทำยังไงล่ะคะ?”
“ทีมงานจะช่วยเก็บรักษาไว้ให้ครับ” ทีมงานเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ทุกคนจะได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกันครับ”
เย่อิงส่งเสียงร้องงุ้งงิ้ง
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอมาออกรายการวาไรตี้ประหลาดๆ แบบนี้ รู้สึกไม่ค่อยดีเลยแ
