ได้ทุกมื้ออยู่แล้ว
หรืออย่างเช่น [น้ำยาเพิ่มสมรรถภาพทางกาย]
อันนี้ดูจะใช้งานได้จริง ช่วยให้ร่างกายแข็งแรงขึ้นได้
ยังมี [หนังสือทักษะการว่ายน้ำ] ที่สามารถทำให้หลินจือไป๋กลายเป็นนักว่ายน้ำระดับแนวหน้าได้ในพริบตา
แต่หลินจือไป๋ก็ว่ายน้ำเป็นอยู่แล้ว แถมไม่ได้คิดจะไปแข่งโอลิมปิกที่ไหน เลยรู้สึกว่าของชิ้นนี้สำหรับเขาแล้วประโยชน์ใช้สอยก็งั้นๆ
หลินจือไป๋ถึงกับเหลือบไปเห็นของที่มุมห้องอย่าง [หนังสือทักษะการสะเดาะกุญแจ] ด้วย
นี่จะเสี่ยงคุกเกินไปแล้ว!
แล้วฉันจะเอาของพรรค์นี้ไปทำอะไรวะ!
เอาไปใช้ลักเล็กขโมยน้อยหรือไง?
เอาเถอะ เรื่องนี้ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ
ประเด็นสำคัญคือ หลินจือไป๋รู้สึกว่าหลังจากร้านค้าระบบอัปเกรด ตนก็มีหวังจะกลายเป็น ‘ซูเปอร์แมน’ ได้เลย!
แน่นอนว่าเรื่องเหาะเหินเดินอากาศอะไรนั่นคงเป็นไปไม่ได้
แต่ถ้าคนคนหนึ่งทำได้แทบทุกอย่าง แล้วมันจะต่างจากซูเปอร์แมนตรงไหน?
อย่าลืมว่าเรี่ยวแรงและเวลาของคนปกตินั้นมีจำกัด
ต่อให้เป็นอัจฉริยะแค่ไหน ก็ไม่มีทางเชี่ยวชาญทักษะทุกอย่างบนโลกได้ แม้เขาจะใช้เวลาทั้งชีวิตเรียนรู้ทักษะสารพัดอย่างมาพัฒนาตัวเองก็ตาม
แน่นอนว่า
ทักษะพวกนี้ใช่ว่าจะไม่มีข้อจำกัด
มีหลายอย่างที่หลินจือไป๋อยากแลก ก็ต้องใช้คะแนนชื่อเสียงมหาศาล แถมของพวกนี้ยังมีระดับความยากง่ายอีกด้วย
อย่างเช่น [หนังสือทักษะการทำอาหาร] ที่แบ่งออกเป็นระดับต้น ระดับกลาง และระดับสูง
ระดับต้น ใช้คะแนนชื่อเสี
